محب خدا ثانيه شمارى نموده، در آتش فراقش مى‌سوزند و از طولانى شدن غيبتش خون مى‌گريند، بلكه همه پيامبران از غيبت و ظهور يوسف زهرا سخن گفته، فضايل و مناقبش را ستوده، انتظار ظهورش را به امت‌خود توصيه نموده‌اند.

اين حضرت داود، عليه‌السلام، است كه در هر فصلى از زبور از ظهور موفور السرور آن حضرت سخن گفته، از شادى آسمانها، مسرت خاكيان، غرش درياها، به وجد آمدن صحراها و ترنم درختان جنگلها به هنگام ظهور خبر داده، آبادانى جهان، آسايش انسان و آرامش همگان را در دولت كريمه‌اش به نمايش گذاشته، فرمان انتظار داده است.[١]

اين حضرت دانيال، عليه‌السلام، است كه گسترش عدل و برچشيده شدن ستم را به دست‌حضرت قائم، عليه‌السلام، خبر داده، از رجعت مردگان سخن گفته و منتظران ظهور را ستوده است.[٢]

اين حيقوق نبى، عليه‌السلام، است كه نويد ظهور داده، از طول غيبتش سخن گفته، به امتش فرموده:

اگرچه تاخير نمايد برايش منتظر باش، زيرا كه البته خواهد آمد.[٣]

اين حضرت عيسى، عليه‌السلام، است كه در بيش از پنجاه مورد از عهد جديد از ظهور ناگهانى حضرتش سخن گفته، به انتظار سازنده فرمان داده، از غفلت و بى توجهى بر حذر داشته مى‌فرمايد:

كمرهاى خود را بسته، چراغهاى خود را افروخته بداريد ... خوشا به حال آن غلامان كه آقاى ايشان چون آيد ايشان را بيدار يابد.[٤]

اين رسول گرامى اسلام، صلى‌الله‌عليه‌وآله، است كه در شب معراج، انوار طيبه حضرت على و حضرت زهرا و ديگر امامان معصوم، عليهم‌السلام، را مشاهده مى‌كند و نور مقدس حضرت بقيةالله، ارواحنا فداه، را مى‌بيند كه در ميان آنها چون ستاره‌اى درخشان نورافشانى مى‌كند. از خداوند منان مى‌پرسد: پروردگارا اينها چه كسانى هستند، خطاب مى‌شود:

اينها امامان هستند و اين همان «قائم» است كه حلال مرا حلال مى‌كند و حرام مرا حرام مى‌نمايد، به دست او از دشمنان خود انتقام مى‌گيرم، او وسيله آرامش دوستان من و آرام بخش دلهاى شيعيان تو، از ستمگران، منكران و كافران است. همو لات و عزى (دو بت‌بزرگ قريش) را به صورت تر و تازه از دل خاك بيرون مى‌آورد و آنها را طعمه آتش مى‌سازد ..[٥].

آنگاه در ضمن يك حديث‌بسيار طولانى مى‌فرمايد:

طوبى لمن لقيه و طوبى لمن احبه و طوبى لمن قال به:

خوشا به حال كسى كه او را ملاقات كند، خوشا به حال كسى كه او را دوست‌بدارد و خوشا به حال كسى كه به او معتقد باشد.[٦]

و اينگونه بود كه اشرف كائنات نيز به خيل منتظران پيوست و منطق وحى از اين انتظار و سوز و گداز پرده برداشت، آنجا كه فرمود:

قل، انما الغيب لله، فانتظروا انى معكم من المنتظرين‌