به كارگيرى ابزار نوين رسانه‌اى (راديو، تلويزيون، ماهواره و اينترنت) و محصولات جديد سمعى و بصرى (لوح‌هاى فشرده) با استفاده از سرمايه‌هاى حاميان صليبى و صهيونى و سرريز اين جريانات فرقه‌اى، اين امكان را فراهم آورد كه تيراژ و شمارگان بى‌سابقه، در ميان عموم مردم ساكن شرق اسلامى به گردش درآيد.

توزيع رايگان آثار و منشورات، تأسيس هزاران سايت بر روى شبكه جهانى اينترنت، راه‌اندازى شبكه‌هاى اجتماعى، كليساهاى تلويزيونى و خانگى و تشكيل محافل در خانه‌ها و ... بر سرعت دامن گستردن اين جريانات افزوده است.

طى سى سال اخير، سازمان‌ها و نهادهاى رسمى فرهنگى در كشور، به دلايل مختلف قادر به رديابى و شناسايى خطرهاى تهديدكننده فرهنگى نبودند؛ بلكه نقش بازدارنده و منفى نيز در اين ميدان ايفا كرده‌اند.

به دليل ابتلاى اين سازمان‌ها و نهادهاى دولتى وابسته به رديف بودجه رسمى كشورى به:

١. نظام بروكراتيك ادارى؛

٢. مديريت حزبى و قبيله‌اى با عمر كوتاه فصلى؛

٣. كارشناسان حقوق بگير و فاقد اطّلاعات و تجربه؛

٤. فقدان انگيزه و درد؛

٥. فقدان استراتژى كلان فرهنگ و سياست فرهنگى مدوّن؛

٦. عوامل نفوذى بيگانه و جاسوس در لباس عوامل خودى؛

٧. مصونيت ويژه در برابر هر گونه نقد و پرسش خبرگان و خبرنگاران،

آنها قادر به رصد وقايع و جريانات و جبران خسارات نبودند و در اين ميان، گاه خود مبدّل به عامل توسعه و نشر آموزه‌هاى مشكوك و مردود نيز شدند؛ چنان كه طى سال‌هاى اخير، آثار مكتوب جريانات فرقه‌اى نوظهور از مجارى رسمى گذر كرده و با طى مراتب، امكان حضور در شهر و كوى و برزن را يافته‌اند.

به جرئت مى‌توان اعلام داشت: بيش از يكصد ميليون نسخه از اين آثار در ايران توزيع شده است.

ملاحظات سياسى و درگيرى‌هاى حزبى و گروهى داخلى نيز در غفلت از اين ماجرا و اخذ تصميم به‌موقع و قاطع بى‌تأثير نبوده است. حسب آنچه رخ داده، امروزه در ميان مردم و به ويژه نسل جوان، بسيارى از حسّاسيت‌ها و غيرت‌ورزى‌هاى دينى و ملّى كم‌رنگ شده و جاى خود را به نوعى تساهل و تسامح بخشيده است؛ بخش بزرگى از سنّت‌هاى پسنديده، ضعيف و كم‌رنگ شده و زشتى انجام برخى از رفتارها و بدى‌ها از بين رفته است.

ابتلا به خورد، خفت، شهوت، دورى گزيدن از ازدواج و قبول مسئوليت خانوادگى، افزايش طلاق و گسست پيوندهاى خانوادگى، تنها بخشى از عوارض اين رويدادها هستند.

آنچه رخ داده، خواست عوامل بيگانه و ائتلاف صليب و صهيون است. مشكل ما اينجاست كه:

١. از دشمن و دشمنى ورزيدن بى‌وقفه‌اش غفلت مى‌ورزيم؛

٢. بدون ملاحظه تاريخ گذشته، با نوعى ساده‌لوحى، رويدادها را بريده و نقطه‌اى مطالعه مى‌كنيم و از شناسايى جريانى پرهيز داريم؛

٣. مجال پرسش و نقد را به عموم نهادها، سازمان‌ها محدود كرده و به اشخاص حقوقى مصونيت بيش از اندازه بخشيده‌ايم؛

٤. مناصب و پست‌ها را نه بر اساس لياقت و ضرورت، بلكه بر اساس تمايلات حزبى و قبيله‌اى، بين اشخاص تقسيم كرده‌ايم؛

٥. از شنيدن آمار و اطّلاعات واقعى پرهيز مى‌كنيم و به تملّق‌گويان و چاپلوسان، مجال جولان مى‌دهيم؛

٦. از آخرالزّمان و مأموريت الهى بنى‌اسماعيل براى تأسيس حكومت جهانى غفلت داريم؛ به همان سان كه چشم خود را بر تمنّاى بنى‌اسرائيل براى تأسيس امپراتورى جهانى بسته‌ايم؛

٧. از سرمايه‌ها و امكانات بالقوّه انسانى و توان فرهنگى موجود در كشور كه مى‌تواند ما را در گذار از اين شرايط يارى دهد، تنها به دليل سوءتفاهم‌ها و پچ‌پچ‌هاى اطرافيان و نزديكان غفلت داريم.

والسّلام على من التّبع الهدى‌

سردبير

پى‌نوشت‌ها:

[١]. اين كتاب با عنوان «آيين رزم» به زبان فارسى ترجمه و توسط انتشارات هلال چاپ و منتشر شده است.

[٢]. اسلام و بحران عصر ما، روژه دوپاسكيه، حسن حبيبى، ص ٥١.

[٣]. بررسى شيوه‌هاى تبليغاتى مسيحيت، مرتضى نظرى، ص ٩٦.

[٤]. در كتاب غرب و آخرالزّمان به طور مفصّل به موضوع پرداخته‌ايم.