ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٣ - ج دوستى با دوستان و دشمنى با دشمنان
حجّت خدا خالى نمىماند، اگر اين گونه نبود، خدا پرستيده نمىشد.»[١]
به دليل همين عظمت حقوق امام (ع) است كه در دعاى ندبه از خدا مىخواهيم كه ما را در اداى اين حقوق يارى كند:
«خداوندا! ... ما را در راه اداى حقوق او (امام مهدى (ع))، تلاش در پيروى از او و دورى از مخالفت او يارى كن و با خشنودى او بر ما منّت گذار.»[٢]
پس از اين مقدّمه، براى آشنايى بيشتر با حقوق امام زمان (ع) برخى از رواياتى را كه در اين زمينه به دست ما رسيده است، به اجمال بررسى مىكنيم:
١. ضرورت اداى حقوق امام (ع)
در اين زمينه روايات فراوانى از پيامبر اعظم (ع) و اهل بيت عصمت و طهارت (ع) وارد شده است كه در اينجا به برخى از آنها اشاره مىكنيم.[٣]
رسول اكرم (ص) در روايتى مىفرمايد:
«سوگند به آنكه جانم در دست اوست، هيچ بندهاى را كردارش سود نرساند، مگر در پرتو شناخت حقّ ما.»[٤]
امام صادق (ع) نيز در همين زمينه مىفرمايد:
«خداوند عزّوجلّ به وسيله پيشوايان هدايت از خاندان پيامبر ما، دينش را آشكار ساخت و به وسيله ايشان راهش را روشن نمود و به واسطه آنان چشمههاى پنهان دانش خود را گشود. پس، از امّت محمّد- درود خدا بر او و خاندانش باد- هركس كه حقّ واجب امامش را بشناسد، مزّه ايمانش را بچشد و به ارزش دلپذيرى اسلام خود پى برد.»[٥]
٢. حقوق امام عصر (ع)
پيشوايان معصوم دين (ع) حقوق گوناگونى برعهده ما دارند كه بررسى تفصيلى همه اين حقوق، مجالى گسترده مىطلبد، در اين مجال به برخى از مهمترين اين حقوق اشاره مىكنيم:
الف. دوست داشتن
رسول اكرم (ص) در ازاى زحمات فراوانى كه در راه ارشاد و هدايت مردم پذيرا شد، تنها يك چيز از مردم درخواست كرد و آن دوستى خويشاوندان خود بود. قرآن كريم دراينباره مىفرمايد:
«قُلْلا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى[٦]؛ بگو به ازاى آن [رسالت]، پاداشى از شما خواستار نيستم، مگر دوستى درباره خويشاوندان.»
امام باقر (ع) در پاسخ شخصى كه از ايشان درباره تفسير اين آيه پرسيده بود، مىفرمايد:
«به خدا سوگند كه اين [دوستى]، فريضهاى است كه خداوند نسبت به اهل بيت محمّد بر عهده بندگان نهاده است.»[٧]
احاديث ديگرى نيز در اين زمينه وارد شده است كه به جهت رعايت اختصار به همين مقدار بسنده مىكنيم.[٨]
ب. تمسّك جستن
بىترديد در تندباد حوادث روزگار و به هنگام برخاستن توفانهاى سهمگين، تنها با چنگ زدن به «دستگيرهاى محكم» مىتوان از درافتادن به وادى گمراهى در امان ماند و راه هدايت و رستگارى را بازشناخت.
قرآن كريم از اين دستگيره محكم، گاه با تعبير «عروة الوثقى؛ دستاويز استوار»[٩] و گاه با تعبير «حبل الله؛ ريسمان خدا»[١٠] ياد كرده است.
به تصريح روايات، اين دستگيره محكم تنها اهلبيت عصمت و طهارت (ع) هستند و به همين دليل همه اهل ايمان موظّف شدهاند كه تنها به آنها تمسّك جويند.
امام على (ع) در اين باره مىفرمايد:
«رسول خدا- درود خدا بر او و خاندانش باد- به من فرمود: «اى على ...! شما حجّت خدا بر خلق او و آن دستگيره محكم هستيد كه هركس بدان چنگ زند، هدايت شود و هركه رهايش كند، گمراه گردد.»[١١]
از امام صادق (ع) نيز در اين باره چنين روايت شده است:
«دروغ مىگويد كسى كه مدّعى است ما را شناخته، ولى به دامن ديگران چنگ آويخته است.»[١٢]
گفتنى است، برخى از اهل تحقيق معتقدند: احاديثى كه بر وجوب تمسّك به اهل بيت دلالت دارند، بيش از حدّ تواترند.[١٣]
ج. دوستى با دوستان و دشمنى با دشمنان