نهان عالم، فرشتگان به انجام تكاليف خود مشغولند. امام سجّاد (ع) در فرازى از دعاى سوم صحيفه سجّاديه به تفصيل از اصناف ملائكه سخن گفته‌اند. در اين دعا به خوبى مى‌توان مأموريت‌ها و موقعيت‌هاى مختلف ملائك را در عالم هستى مشاهده كرد.

بهره‌مندى از امداد ملائكه‌

در روايات نكاتى براى بهره‌مندى از امدادها و عنايات ملائكه گفته شده كه برخى از آنها را با هم مرور مى‌كنيم. علاقه‌مندان براى مطالعه بيشتر مى‌توانند به آثارى كه در اين باره نوشته شده و به خصوص جلد ٥٦ مجموعه گرانسنگ «بحارالأنوار» مراجعه نمايند و امّا بعضى از اين روايات:

صبر در بيمارى: امام هفتم (ع): چون بنده‌اى بيمار شود، خدا به فرشته دست چپ وحى كند: تا در بند من است بر او گناهى ننويس و به دست راستى وحى كند: هر كار نيكى كه در تندرستى او براى او مى‌نوشتى بنويس.

عيادت از بيماران: امام ششم (ع): هر كه يك بيمار مسلمان را عيادت كند، خدا تا هميشه به او ٧٠ هزار فرشته گمارد تا در بند او در آيند و تا قيامت تسبيح و تقديس و تهليل و تكبير گويند و نيمى از نمازشان براى عيادت‌كننده بيمار باشد.

رعايت آداب منزل: امام باقر (ع): جبرئيل گفت: يا رسول الله ما در خانه‌اى نرويم كه در آن صورت آدمى باشد و نه در خانه‌اى كه در آن بول شود يا در آن سگ باشد.

ديدار و احوالپرسى از برادر مؤمن: رسول خدا (ص) فرمودند: كه جبرئيل به من گفت: خدا عزّوجلّ فرشته‌اى به زمين فروآورد و او رفت تا به در خانه‌اى كه مردى از صاحب خانه اجازه ورود مى‌خواست، به او گفت: تو چه نيازى به صاحب اين خانه دارى؟ گفت: برادر مسلمان من است، به ديدار او آمدم براى خداى تبارك و تعالى، گفت تنها براى همين آمدى؟ گفت براى همين، فرشته گفت: مرا خدا به تو فرستاده و به تو سلام داده و فرموده: بهشت براى تو واجب است و افزود كه خدا عزّوجلّ فرمايد، هر مسلمانى را ديدن كند او را ديدن نكرده؛ بلكه مرا ديدن كرده و ثوابش بهشت است.

امام ششم (ع): هر كه برادرش را براى خدا ديدار كند در بيمارى يا تندرستى او و نيرنگى نزند و عوضى نخواهد. خدا بر او ٧٠ هزار فرشته بگمارد تا در دنبالش فرياد كنند پاكى و بهشت بر تو خوش باد، شما زوّار خدائيد، مهمانان رحمانيد، تا به خانه‌اش برگردد، يسير به او گفت: قربانت گردم، گر چه راه دور باشد؟ فرمود: آرى، اى يسير گر چه يك سال باشد، خدا جواد است و فرشته‌ها بسيار، بدرقه‌اش كنند تا به خانه‌اش بر گردد.

امام پنجم (ع): مؤمن از خانه به در آيد تا برادرش را ديدن كند و خدا عزّوجلّ فرشته‌اى بدو فرستد تا بالى در زمين نهد و بالى در آسمان. او را جويد تا چون به منزل او درآيد، جبّار تبارك و تعالى ندا كند: اى بنده كه حقّم را بزرگداشتى و از آثار پيغمبرم پيروى كردى، مرا بايد تو را بزرگ دارم، بخواه تا به تو بدهم، دعا كن تا اجابت كنم، خموش شو و من آغاز كنم، چون برگردد آن فرشته بدرقه‌اش كند و با بالش او را سايه اندازد تا به خانه‌اش در آيد و خدا تبارك و تعالى ندايش كند، اى بنده كه حقّم را بزرگ داشتى. بر من بايد ارجمندت دارم، بهشتم را بايست تو كردم و در باره بنده‌هايم تو را شفيع نمودم.

امام ششم (ع): راستى چون دو مؤمن برخورند و به هم دست دهند، خدا عزّوجلّ رحمت بر آنها فرو آرد و ٩٩ آن از آن پر محبّت‌تر آنها است، نسبت به يارش و چون همراه شوند، رحمت آنها را فرو گيرد و چون بنشينند و با هم گفت‌وگو كنند، فرشته‌هاى حافظ به هم گويند: ما كنار رويم شايد رازى دارند و خدا خواسته نهان باشد، گفتم: نه اينكه خدا فرمايد «هيچ لفظى نگويد جز اينكه رقيب و عتبه بر او هستند»[١] فرمود: اى أبااسحاق اگر حافظان نشنوند البتّه خداى داناى راز بشنود و ببيند.

امام پنجم فرمودند: موسى (ع) در مناجات با خدا عزّوجلّ بود كه خدا به او فرمود: اى موسى، سائل را گرامى دار ببخشى كم يا پاسخى نيك، كه نزد تو آيد آنكه نه آدمى است.

روزه نهانى: امام ششم (ع) فرمودند: هر كه روزه‌اش را نهان دارد، خدا عزّوجلّ به فرشته‌هايش فرمايد: بنده‌ام از عذابم پناهنده شد، او را پناه دهيد، خدا عزّوجلّ فرشته‌هايش را گماشته به دعا براى روزه داران و به آنها نفرموده دعا كنند به كسى، جز اينكه مستجاب كند.

روزه تابستان: امام ششم (ع) فرمودند: هر كه براى خدا عزّوجلّ روزه دارد در گرماى سخت و تشنه شود، خدا هزار فرشته بر او گمارد تا دست به رويش كشند و او را مژده دهند.

تواضع براى خدا: امام ششم (ع) فرمودند: معاوية بن عمّار گويد: شنيدم مى‌فرمود: در آسمان دو فرشته گماشته بر بنده‌هايند، هر كه براى خدا تواضع كند، بالايش برند و هر كه تكبّر كند، زبونش سازند.[٢]