گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٨٢ - * دعاى رسيده از امام صادق

اين دعا است كه از امام صادق ٧ روايت شده است:

إلهي كيف أدعوك و عصيتك، و قد كيف لا أدعوك و قد عرفت حبّك في قلبي، و ان كنت عاصيا مددت إليك يدا بالذّنوب مملوءة، و عينا بالرّجاء ممدودة، مولاي أنت عظيم العظماء، و أنا أسير الأسراء، أنا الأسير بذنبي المرتهن بجرمي. إلهي لئن طالبتني بذنبي لأطالبنّك بكرمك، و لئن طالبتني بجريرتي لأطالبنّك بعفوك، و لئن أمرت بي إلى النّار لأخبرنّ أهلها أنّي كنت أقول لا اله الّا اللّه محمّد رسول اللّه. اللّهمّ إنّ الطّاعة تسرّك، و المعصية لا تضرّك، فهب لي ما يسرّك، و اغفر لي ما لا يضرّك يا أرحم الرّاحمين.

«معبود من! چگونه تو را بخوانم كه تو را عصيان كردم، و چگونه تو را نخوانم كه مى‌دانم محبت تو در دل من است، و اگر من گنهكارم، دستى را به سوى تو دراز كردم كه پر از گناه است و چشمى را كه به اميد به سوى تو دوخته شده است. مولاى من! تو بزرگ بزرگانى و من اسير اسيران، من به‌سبب گناهم اسير و به‌سبب جرمم گروگانم.

معبود من! اگر مرا به گناهم مطالبه كنى، من تو را به كرمت مطالبه كنم، و اگر مرا به جرمم بازخواست كنى، من از تو به عفوت درخواست كنم، و اگر فرمان دهى كه مرا به آتش ببرند، به اهل آتش خبر مى‌دهم كه من لا اله الا اللّه محمد رسول اللّه مى‌گفتم. خدايا!