گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ٢٠٣ - زمان آن

بعصمته، و الاقتداء بسنّته، و الكون في زمرته، إنّك سميع الدّعاء، برحمتك يا أرحم الرّاحمين.

«خدايا؛ اى آفريننده سقف بلند (آسمان) و زمين نهاده شده و روزى‌دهنده نافرمان و فرمانبر كه او را ولىّ و شفيعى نيست! از تو درخواست مى‌كنم به نام‌هاى تو كه اگر بر حوادث سخت خوانده شود، آسان شود، و اگر بر كوه‌ها نهاده شود، كوه‌ها از هم پاشيده و پراكنده گردد، و اگر به آسمان بالا رود، درهاى بسته باز گردد، و اگر بر تاريكى‌هاى زمين فرود آيد، تنگى‌ها بدان وسعت يابد، و اگر بر مردگان خوانده شود، از گورها برخيزند، و اگر بر معدوم‌ها خوانده شود، از عدم به وجود آيند، و اگر بر دل‌ها ياد شود، از خشوع خائف گردد، و اگر بر گوش‌ها زده شود، اشك از چشم‌ها جارى گردد، از تو به محمد فرستادات كه مؤيّد به معجزات و مبعوث به آيات استوار است، و به امير المؤمنين على بن ابى طالب كه تو او را براى برادرى و وصايت محمد اختيار كردى و او را براى اخلاص و مودت و دامادى‌اش برگزيدى، و به صاحب الزمان مهدى؛ كسى كه بر اطاعت او آراى پراكنده را جمع مى‌كنى و خواسته‌هاى مختلف را به‌سبب او هماهنگى مى‌بخشى و حقوق اولياى خود را به‌وسيله او مى‌گيرى و از دشمنانت به‌وسيله او انتقام‌