گزيده مفتاح الفلاح - كليد رستگارى - شيخ بهائى - الصفحة ١٢٤ - * آداب و اذكار سجده شكر

لأصممتني، و عصيتك بيدي و لو شئت و عزّتك لكنعتني، و عصيتك برجلي و لو شئت و عزّتك لجذمتني، و عصيتك بفرجي و لو شئت و عزّتك لعقمتني، و عصيتك بجميع جوارحي الّتي أنعمت بها عليّ، و ليس هذا جزاؤك منّي.

«پروردگارا! تو را با زبان خود عصيان كردم و اگر مى‌خواستى، به عزت خودت سوگند مرا لال مى‌كردى، و تو را با چشم خود عصيان نمودم و اگر مى‌خواستى، به عزت خودت سوگند مرا نابينا مى‌نمودى، و تو را با گوش خود عصيان كردم و اگر مى‌خواستى، به عزت خودت سوگند مرا كر مى‌ساختى، و تو را با دست خود عصيان كردم و اگر مى‌خواستى به عزت خودت سوگند آن را فلج مى‌نمودى، و تو را با پاى خود عصيان كردم و اگر مى‌خواستى، به عزت خودت سوگند آن را قطع مى‌كردى، و تو را با فرج خود عصيان كردم و اگر مى‌خواستى، به عزت خودت سوگند مرا عقيم مى‌نمودى، و تو را با همه جوارحم كه آنها را به من انعام كردى، عصيان كردم و جزاى تو از طرف من اين نيست (شايسته نيست كه در ازاى اين همه نعمت چنين عمل كنم».

سپس هزار مرتبه مى‌گفت: العفو العفو.

آن‌گاه گونه راست خود را به زمين چسبانيده، سه مرتبه با صداى حزين‌