ترجمه اعتقادات شيخ صدوق - حسني، محمد علي - الصفحة ٨٨ - باب(بيست و هفتم) اعتقاد در عقبات
سختى بعد از آن هرگز نيست و ساكن مىشود در جوار خداوند با پيغمبران و امامان و صديقان و شهيدان و صالحان از بندگان خدا.
و اگر نزد عقبهاى محبوس گرديد و مطالبه شد بدان حقى كه تقصير در آن نموده و نجاتش نداد عمل صالحيكه پيش انداخته باشد و نه رحمتى از جانب اللَّه او را دريافت دو پاى او از آن عقبهاش او را ميلغزانند، آنگاه او در آتش جهنم است نعوذ باللَّه. و مجموع اين عقبات بر صراط است، اسم يك عقبه از آنها ولايت است بازداشته ميشوند تمام خلايق نزد آن عقبه و سؤال ميشوند از ولايت امير المؤمنين على بن ابى طالب و امامان بعد از او عليهم السّلام پس هر كه بجا آورد از صراط گذشت و نجات يافت و هر كه بجا نياورد ماند و به جهنم در افتاد و اينست كه حقتعالى فرموده.
وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ (سوره صافات آيه ٢٤) نگاهشان داريد كه از اينها سؤال بايد بشود، و اسم يك عقبه مرصاد است بمعنى كمينگاه