ترجمه اعتقادات شيخ صدوق - حسني، محمد علي - الصفحة ١٤٤ - باب(چهل و چهارم) اعتقاد در احاديث وارده در طب

آنكه براى بواسير استنجاء بآب سرد وارد شده در صورتيست كه از حرارت باشد. و آنكه در باب بادنجان وارد شده كه شفا است مخصوص فصل رطب است براى كسى كه خرما ميخورند نه سائر اوقات.

و اما آنچه صحيح ميباشد از ائمه عليهم السّلام از دواهاى مرضها آيات قرآنى و سوره‌هاى قرآنى است و دعاها بآن نوعهائى كه وارد شده بسندهاى قوى و طريقهاى صحيح و حضرت صادق ٧ فرمود كه در ايام سلف طبيب را معالج مى‌گفتند، موسى ٧ عرض نمود:

پروردگارا درد از كيست: حقتعالى فرمود از من، عرض نمود دوا از كيست: فرمود از من: عرض نمود: پس مردم معالج را چه ميكنند فرمود دلشان بآن خوش مى‌شود

(يطيب بذلك انفسهم)

پس از اين جهت نام طبيب طبيب شد، و اصل معنى طب مداوا كردن است.

و حضرت داود چنان بود كه هر روز در محرابش گياهى مى‌روئيد و آن گياه بداود ميگفت مرا بگير كه براى چنان دردى خوبم تا آنكه در آخر عمرش ديد كه در محراب گياهى روئيد، داود ٧ نام گياه از آن پرسيد، آن گياه گفت من خرنوبه‌ام داود ٧ گفت خراب شد محراب، و ديگر آنجا گياهى نروئيد.

و جناب نبوى ٦ فرمود: هر كه او را حمد شفا ندهد خدا او را شفا ندهد: