روح و جسم آدمی چنان در هم مَمزوج شده‌اند که تا مادامی‌که انسان در این نشئه خاکی زیست می‌کند، هیچ‌یک را از دیگری راه گریزی نیست. بیماری‌ها و آسیب‌های جسمی یقیناً تألمات روحی در پی خواهد داشت و آشفتگی‌ها و پریشانی‌های روح و روان، اثرات قابل اعتنایی بر جسم خواهد گذاشت.

این رابطه دوسویه همواره سرانجام فعل‌وانفعالات آدمی را در گستره هستی به سویی پیش خواهد برد که نقش اراده و خواست انسان در آن بسیار حائز اهمیت است. جسم در این عالم، ابزار روح است که باید بتواند به وسیله آن درجات تعالی خود را متعالی تر کند. لذا برای رسیدن به این هدف مهم ناگزیر به اسبابی نیازمند است که راهگشای روح در این طی طریق باشد.

یکی از این ابزارهای مهم که در هدایت انسان و مهیا کردن بستر وجودی او برای کسب توفیقات و عبور از گذرگاه های دنیا بسیار نقش آفرین می‌باشد، تلاش برای کسب روزی حلال و اهتمام ویژه به خوردن غذای حلال است. همان‌طور که اگر غذایی با جسم انسان و طبیعت وجودی او سازگار باشد می‌تواند در روح انسان ایجاد شادی و نشاط کند بالطبع غذاهای ناسازگار هم جسم و روح را آزرده و غمگین می‌کنند و ممکن است سبب بیماری گردند.

از روایات رسیده از حضرات معصومین : به این نتیجه می‌رسیم که غذاها حتی در ایجاد خُلق و خُوی خوب و یا بد بسیار مؤثرند. بعضی از غذاها به انسان انرژی می‌دهند و بعضی دیگر صبر آدمی را زیاد کرده و گروهی از آن‌ها باعث اخلاق نیکو می‌شوند و بالعکس بعض غذاها سبب ترس و اضطراب شده و انسان