لفظ «غذا» از ماده «غدوه» است به معنی آغاز روز گرفته‌شده[١] که در زمان‌های گذشته تنها به غذایی گفته می‌شد که در آغاز روز خورده شود، درحالی‌که در عربی امروز غذا و تغدی به معنی ناهار خوردن است؛ اما برخی لغویان واژه «غذا» را نه مخصوص به صبح، بلکه مصدری می‌نامند که بر هر غذایی که موجب تحول در حالت ضعف و گرسنگی شود اطلاق می‌گردد که با معنی آیه نیز هماهنگ است[٢].

غذاها از دیدگاه حکما علاوه بر اینکه «بدل ما یتحلل» می‌گردند و انرژی لازم برای حرکت و سوخت‌وساز و ترمیم بافت‌ها را تأمین می‌نمایند، بر کل بدن آثار مثبت یا منفی گذاشته و جسم و روان فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهند. طب سنتی ایران حفظ سلامتی (بهداشت و پیشگیری) و درمان بیماری‌ها را به طور عمده در یک عبارت خلاصه نموده است «تنظیم روش زندگی مطابق با مزاج و خصوصیات ذاتی هر فرد»[٣].

[١]. راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات الفاظ القرآن.

[٢]. مصطفوی، حسن، التحقیق فی کلمات القرآن. اشاره به این آیه کهف/٦١ «فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتَاهُ آتِنَا غَدَاءَنَا لَقَدْ لَقِينَا مِنْ سَفَرِنَا هَذَا نَصَبًا؛ هنگامی که ازآنجا گذشتند، (موسی) به یار هم‌سفرش گفت: «غذای ما را بیاور که سخت از این سفر خسته شده‌ایم!»

[٣]. مکتب طب سنتی ایران منبعی ارزشمند جهت معرفی و ارائه غذاهای کارآمد دارویی، محمد مهدی اصفهانی، بهزاد ذوالفقاری، حدیث کریمی، علی رضا قنادی، مجله‌ی طب سنتی اسلام و ایران، سال سوم، شماره‌ی اول، بهار ١٣٩١.