از زنان شجاع و از دولتمردان عصر امير المؤمنين است. در صفّين شركت جست و از امام (ع) دفاع كرد. رجزهاى او به هنگام تشويق سپاهيان امام (ع) به دفاع از امام (ع) و مقابله با امويان، زبانزد است.

بعد از شهادت امام (ع) معاويه او را به دمشق فراخواند و به جهت خاطر آن اشعار محاكمه و معاتبه كرد ولى او ايستاد و بر عقيده‌اش نسبت به حضرت على (ع) پافشرد.

از اشعار اوست كه مورّخان نوشته‌اند در پيش معاويه و سعيد بن عاص گفته است:

قد كنت أطمع و لا أرى‌		فوق المنابر من أميّة خاطبا
فاللّه أخّر مدّتي فتطاولت‌		حتّى رأيت من الزّمان عجائبا
في كلّ يوم لا يزال خطيبهم‌		بين الجميع لآل أحمد عائبا

آرزو داشتم كه بر روى منبرها خطيبى از امويان را مشاهده نكنم‌

ولى خداوند مرگم را پس انداخت و عمرم را دراز كرد تا آنجا در زمانه شگفتى‌ها ديدم!

هرروز و پيوسته خطيبشان [امويان‌] در ميان جمع به سرزنش خاندان پيامبر (ص) مى‌پردازد!

[بلاغات النّساء، إبن طيفور ص ٥٣- ٥٤ و العقد الفريد، إبن عبد ربّه ج ٢، ص ١٠٥ و ديوان أشعار التشيّع، ص ٢١٠- ٢١١]

٤- سوده بنت عماره‌

از ياران امير المؤمنين على عليه السّلام و مناصران او بود. در صفّين شركت داشت و با اشعار خود از امام (ع) دفاع كرد.

معاويه او را به شام فراخواند و محاكمه كرد اما او از كرده‌ى خود پشيمان نشد و پيوسته در پيش او از امام (ع) دفاع كرد.

از اشعار او است كه در پيش معاويه بر او خوانده شد.

شمّر كفعل أبيك يا ابن عمارة		يوم الطّعان و ملتقى الأقران‌
و انصر عليّا و الحسين و رهطه‌		و اقصد لهند و ابنها بهوان‌