در «الغدير» آمده است: او را در دوستى خاندان پيامبر (ص) هدف‌هاى بلندى منظور است. اصولا ويژگى او بدان خاندان، و مديحه‌سرايى‌اش براى آنان، و دفاع از آن بزرگواران در برابر حملات مخالفان، از حقايق آشكار زندگى اوست.

اخلاص و علاقه‌اى كه به خاندان پيامبر (ص) و انقلابيون علوى داشت، باعث مى‌شد تا بى‌محابا و بلكه در حد اقتحام، به دفاع از آن‌ها گام در ميدان نهد. اشعار جيميّه‌ى او در رثاى يحيى بن عمر بن الحسين، شهيد علوى، به قول ابو الفرج اصفهانى در «مقاتل الطّالبيين» بهترين اشعارى است كه در رثاى او گفته‌اند، و تنها يك ايراد در آن است كه از حد تجاوز كرده و در دشنامگويى به بنى عبّاس، زمامداران وقت، جانب ميانه‌روى را مراعات ننموده و كلماتى ناهنجار درباره‌ى آن‌ها گفته است. ٦

اگر سخن ابو الفرج را حمل بر تقيّه كنيم- كه چنين است- مى‌توان از بعد ديگر قضيّه به خوبى، به جسارت و صراحت ابن رومى، در دفاع از عقيده و آرمانش پى برد.

كدام شاعر را به روزگار عبّاسيان- وقتى‌كه يحيى بن عمر انقلابى ازاده كه بر رژيم عبّاسيان شوريده، و به شهادت رسيده بود- جسارت اين‌گونه سخن گفتن بود.

١- أجنّوا بني العبّاس من شنآنكم‌		و شدّوا على ما في العياب و أشرجوا
٢- و خلّوا ولاة السّوء منكم و غيّهم‌		فأحربهم أن يغرقوا حيث لجّجوا
٣- نظار لكم أن يرجع الحقّ راجع‌		إلى أهله يوما فتشجوا كما شجوا
٤- على حين لا عذرى لمعتذريكم‌		و لا لكم من حجّة اللّه مخرج‌
٥- فلا تلحقوا الآن الضّغائن بينكم‌		و بينهم إنّ اللّواقح تنتج‌
٦- غررتم إذا صدّقتم أنّ حالة		تدوم لكم، و الدّهر لونان أخرج‌