در شعر، پيام را زيركانه جا مى‌داد و به توريه سخن مى‌گفت. به گونه‌اى كه جز هارون كه غرور و عجب از خود بيخودش كرده بود، همه كلامش را و منظورش را مى‌يافتند. او در شعر نام هارون مى‌آورد، ولى منظورش امام على (ع) بود. و در اين مورد به حديث مشهور «أنت منّي بمنزلة هارون من موسى» استناد مى‌كرد:

آل الرّسول خيار النّاس كلّهم‌		و خير آل رسول اللّه هارون‌

در اشعار او، چهره‌ى هارون با هاله‌اى از قدس پوشيده مى‌شود و بر تمام خاندان پيامبر برترى مى‌يابد. به عقيده‌ى او هركه از هارون خشم و كين در دل داشته باشد نمازهاى پنجگانه‌اش نيز پذيرفته نخواهد شد.

أيّ امرى‌ء بات من هارون في سخط		فليس بالصّلوات الخمس ينتفع‌

در بيت بعد، هارون را بعد از پيامبران، بهترين درگذشتگان و برجاى‌ماندگان، توصيف مى‌كند:

يا خير ماض و خير باق‌		بعد النّبيّين في الأنام‌

واضح است كه هارون جز امير المؤمنين على (ع) كس ديگر نمى‌تواند باشد. سيّد مرتضى در أمالى گويد: «او با هارون صافى نبود، هارون را در اشعار مى‌آورد و در باطن، منظورش از هارون، امير المؤمنين على بن ابى طالب- عليه السّلام- بود كه در حديث پيامبر- درود خدا بر او و خاندانش باد- چنين آمده است.

«أنت منّي بمنزلة هارون من موسى»