از صحابيان جليل القدر، پسر سعد بن عباده و از شجاعان و مديران باكفايت عصر پيامبر (ص) و امام (ع) به‌شمار مى‌رود. در فراخوان انصار به سوى پيامبر (ص) سهمى عظيم داشت. در خلافت امير المؤمنين (ع) در كنار آن حضرت بود و در نبردهاى جمل و صفّين شركت كرد. امام (ع) او را به استاندارى مصر تعيين كرد. در خلافت امام حسن (ع) همراه امام (ع) با شاميان مقابله كرد و تا پايان، بر حقانيّت امير المؤمنين و امام حسن عليهما السّلام ايمان داشت و بر آن پا مى‌فشرد. حدود سال ٦٠ هجرى از دنيا رفت.

از اشعار او است:

هذا عليّ ابن عمّ المصطفى‌		أوّل من أجابه ممّن دعا

هذا الإمام لا نبالي من غوى‌

اين على (ع) پسرعموى مصطفى (ص) است. نخستين كس از ميان مردم كه دعوت پيامبر (ص) را پاسخ گفت.[١]

حضور اين امام (ع) باكى از كسانى‌كه گمراه شده‌اند [گمراهان‌] نداريم.

باز از اوست:

رضينا بقسم اللّه إذ كان قسمنا		عليّا و أبناء الرّسول محمّد
و قلنا لهم: أهلا و سهلا و مرحبا		نمدّ يدينا من هوى و تودّد

ما به بهره‌ى خداوند در حقّمان خشنوديم كه على و فرزندان پيامبر محمّد (ص) را نصيبمان كرد. به آن بزرگواران عرض كرديم: قدم‌هايتان مبارك و خوش آمديد. و آغوش خويش را از روى ارادت و دوستى به سوى آن‌ها گشوديم.

درباره‌ى ولايت و وصايت امير مؤمنان گفته است:

[١] آيينه وند، صادق، ادبيات سياسى تشيع، ١جلد، علم - تهران، چاپ: اول، ١٣٨٧.