چون كميت، خالد بن عبد اللّه قسرى فرماندار كوفه و بصره و يكى از مهره‌هاى اصلى امويان را هجو كرد و نكوهيد، خشم انتقامش را شعله‌ور ساخت، از اينرو خالد كنيزكى را برانگيخت تا اشعار انتقادآميز كميت را با آهنگ خوش، پيش هشام بن عبد الملك بخواند. خود نيز گزارشى از كميت تهيه كرد و براى هشام فرستاد.

قصيده در اصل، در رثاى زيد بن على و فرزند او يحيى، دو تن از رهبران انقلاب علوى بود، كه در آن، خاندان پيامبر (ص) و انقلابيون مدح، و امويان نكوهش و هجو شده بودند. هشام چون از جريان امر آگاه شد به خالد نوشت، كه: «زبان و دستان كميت را قطع كن». پس از صدور حكم، خانه‌ى شاعر به محاصره درآمد و تحقيقات دامنه‌دارى براى كسب اطّلاعات پيرامون رابطه‌ى او با انقلابيون و رهبرى انقلاب، شروع شد.

سرانجام كميت دستگير و راهى زندان شد.

پس از مدتى، همسرش حبىّ كه از بانوان طرفدار مكتب علوى و از زنان انقلابى عصر خويش بود وارد زندان شد و طبق نقشه‌اى كه قبلا توسط أبان بن يزيد بجلى، يكى از دوستان كميت، طرّاحى شده بود، كميت توانست با پوشيدن لباس او، خود را از خطر مرگ حتمى نجات دهد. شاعر اين واقعه را چنين توصيف مى‌كند:

علىّ ثياب الغانيات و تحتها		عزيمة أمر أشبهت سلّة النّصل ٨

در حالى از زندان خارج شدم كه بر تن لباس زنان داشتم، و در زير آن، اراده‌اى به برندگى شمشير آهيخته.

پس از فرار از زندان شاعر مدت‌ها متوارى شد.

اگر بلوك‌بندى‌هاى سياسى روزگار شاعر را به‌دقّت بررسى كنيم، به فراست درمى‌يابيم كه شاعر نيك توانست از اختلافات فكرى، گروهى و جبهه‌بندى‌هاى سياسى‌اى كه صرفا براى مقام و منصب، دامنگير جاه‌طلبان روزگارش شده بود، سودها برگيرد. چقدر غيرمنصفانه قضاوت كرده آنكه گفته است: پاره‌اى از هاشميات كميت به تحريك و تشويق عبد اللّه بن معاوية بن عبد اللّه بن جعفر بن ابى طالب سروده شده و در اين ميان‌