كميت بن زيد اسدى (شهيد به سال ١٢٦ هجرى) از لحاظ نسب به مضر بن نزار بن عدنان مى‌پيوندد. لغوى بود و به علم ايّام ١ عرب آشنايى داشت. از شاعران قرن نخستين و دهه‌هاى آغاز قرن دوم هجرى بود، كه در روزگار امويان و در سال شهادت امام حسين (ع) ديده به جهان گشود. وى به گاه خلافت مروان به سال ١٢٦ هجرى شهيد شد. ٢ به جانبدارى از تشيّع زبانزد و در دفاع از آن همواره در تلاش بود. ٣

در شهرت، بدان درجه گام نهاده بود كه گفته‌اند: «انتساب كميت به بنى اسد ٤ براى آنان افتخارى است كافى و در خور اعتنا، اگر نخواهند به فخر ديگر پردازند.»

ابو عكرمه ضبّى گفته است: «اگر شعر كميت نبود، زبان عرب ترجمان نمى‌يافت و بيان به ابهام مى‌رفت.» ٥

اهل قبيله‌اش گفته‌اند: «از بركت دعاى پيامبر (ص) در حقّ كميت و قبيله‌ى او، پيوسته ما را خير و بركت مى‌رسيده است.» ٦

اخلاق و صفات شاعر

كميت در كودكى بسيار زيرك بود. تاريخ ادب‌نويسان بر آن‌اند: كه هيچ‌كس چون كميت از دانش انساب و مناقب عرب، در خود جمع ندارد. وى ده خصلت نيكو داشته است: ١- خطيب بنى اسد بوده است. ٢- فقيه شيعه بوده است. ٣- حافظ قرآن بوده است. ٤- خط را خوش مى‌نوشته است. ٥- در نسب‌شناسى تسلّط داشته است. ٦- متكلّم و آشنا به علم اعتقادات و استدلال دينى بوده است. (نخستين كسى‌كه در شيعه باب جدل گشود، اوست.) ٧- تيراندازى ماهر بوده، و در بنى اسد همتا نداشته است. ٨- سوارى چابك‌