از چُنين عزّ و دولتِ ظاهر		هم عرب هم عجم بود قاصر
جدّ او را به مسندِ تمكين‌		خاتَم الأنبيا است نقشِ نگين‌
لائِح از روىِ او فروغِ هُدى‌		فائِح از خوىِ او شميمِ وفا
طلعتش آفتاب روزافرزو		روشنايى فزاى و ظُلمت‌سوز
جدِّ او مصدرِ هدايتِ حقّ‌		از چُنان مصدرى شده مشتق‌
از حيا نايدش پسنديده‌		كه گُشايد به روىِ كس ديده‌
خلق از و نيز ديده خوابانند		كز مَهابت نگاه نتوانند
نيست بى سبقتِ تبسّمِ او		خلق را طاقتِ تكلّمِ او
در عرب در عجم بُوَد مشهور		گو مَدانش مُغَفَّلى مغرور
همه عالم گرفت پرتوِ خَور		گر ضَريرى نديد از او چه ضرر؟
شد بلند آفتاب بر افلاك‌		بوم اگر زان نيافت بهره چه باك؟
بر نكو سيرتان و بدكاران‌		دست او ابرِ موهبت باران‌
فيضِ آن ابر بر همه عالم‌		گر بريزد نمى‌نگردد كم‌
هست از آن معشرِ بلند آيين‌		كه گذشته ز اوجِ عِلّييّن‌
حُبِّ ايشان دليلِ صدق و وفاق‌		بُغضِ ايشان نشانِ كفر و نفاق‌
قُربشان پايه‌ى علوِّ جلال‌		بُعدشان مايه‌ى عُتوِّ و ضلال‌
گر شمارند اهل تقوى را		طالبان رضاىِ مولى را
اندر آن قوم مقتدا باشند		وندر آن خيل پيشوا باشند
گر بپرسد ز آسمان بالفرض‌		سائلى: «مَنْ خِيارُ أَهْلِ الأَرض؟»
به زبانِ كواكب و انْجُم‌		هيچ لفظى نيايد إِلّا «هُمْ»
هُمْ غُيوثُ النَدّى إِذا وَهَبُوا		هُمْ لُيُوثُ الثَّرَى إِذا نَهَبُوا
ذكرشان سابق است در افواه‌		بر همه خلق بعدِ ذكرِ اللّه‌
سرِ هرنامه را رواج فزاى‌		نام‌شان هست بعدِ نامِ خداى‌
ختمِ هرنظم و نثر را الحق‌		باشد از يُمنِ نامشان رونق‌
چون هِشام آن قصيده‌ى غَرّا		كه فرزدق همى نمود انشا