در دفتر اوّل سلسلة الذّهب عبد الرّحمن جامى شاعر عارف [خاتم الشّعراء] حكايت فرزدق و قصيده‌ى او در مدح حضرت على بن الحسين عليه السّلام آمده و ترجمه‌اى منظوم از شعر فرزدق به انجام پيوسته كه براى استفاده‌ى بيشتر خوانندگان گرامى عين ترجمه‌ى منظوم جامى ذكر مى‌گردد.

پورِ عبد الملك به نام هشام‌		در حرم بود با اهالىِ شام‌
مى‌زد اندر طوافِ كعبه قدم‌		ليكن از ازدحامِ اهل حرم‌
استلامِ حَجَر ندادش دست‌		بهر نَظّاره گوشه‌اى بنشست‌
ناگهان نخبه‌ى نبيّ و ولى‌		زينِ عُبّاد بن حسينِ على‌
در كساىِ بَها و حلّه‌ى نور		بر حريمِ حرم فكند عبور
هرطرف مى‌گذشت بهرِ طواف‌		در صفِ خلق مى‌فتاد شكاف‌
زد قدم بهرِ استلامِ حجر		گشت خالى ز خلق راهِ گذر
شامئى كرد از هِشام سؤال‌		كيست اين با چنين جمال و جلال؟
از جهالت در آن تعلّل كرد		وز شناسائيش، تجاهل كرد
گفت نشناسمش ندانم كيست‌		مدنى، يا يمانى، يا مكّى است‌
بو فِراس آن سُخنورِ نادر		بود در جمعِ شاميان حاضر
گفت من مى‌شناسمش نيكو		زو چه پُرسى؟ به سوى من كن رو
آن كس است اين‌كه مكّه و بطحا		زَمْزم و بُوقُبَيْس و خَيْف و مِنى‌
حر و حلّ و بيت و رُكن و حَطيم‌		ناودان و مقامِ ابراهيم‌
مَرْوَه مَسْعى صَفا حَجَر عَرفات‌		طِيبه و كُوفه كربلا و فُرات‌
هريك آمد به قدر او عارف‌		بر عُلّوِ مقام او واقف‌
قُرّةُ العَيْن سيّد الشّهداست‌		زُهره‌ى شاخِ دوحه‌ى زهراست‌
ميوه‌ى باغِ احمدِ مُختار		لاله‌ى راغِ حيدر كَرّار
چون كُند جاى در ميانِ قريش‌		رود از فخر بر زبانِ قريش‌
كه بدين سرور ستوده شِيَم‌		به نهايت رسيد فضل و كرم‌
ذروه‌ى عزّت است منزلِ او		حاملِ دولت است مَحْمِلِ او