ادبيات سياسى تشيع - آيينه وند، صادق - الصفحة ٢٧٧
١١٢- دأب بن كنانى
دأب كنانى از كنانهى شداخ است. از نسبدانان و آشنايان به اخبار عرب است. فرزندان او عيسى بن دأب و يحيى بن دأب نيز از دانايان و نسبشناسان عرباند.
(ر. ك: الفهرست، ابن النّديم).
١١٣- عبد اللّه بن عمّار برقى
از شاعران شيعه، زبانش را بريدند و ديوانش را دريدند، پس شعرش از ميان رفت و از او اخبارى در دست نداريم.
١١٤- كميت بن زيد الأسدى
ابو المستهل كميت بن زيد اسدى (شهيد به سال ١٢٦ هجرى). از لحاظ نسب به مضر بن نزار بن عدنان مىپيوندد. لغوى بود و به علم ايّام عرب آشنايى داشت و در علوم ادبى و روايت سرآمد اقران خود بود. به جانبدارى از تشيّع زبانزد و در دفاع از آن همواره در تلاش بود. در شهرت، بدان درجه گام نهاده بود كه گفتهاند:
«انتساب كميت به بنى اسد، براى آنان افتخارى است كافى و در خور اعتنا، مادام كه آنها نخواهند به فخر ديگر پردازند».
ابو عكرمه ضبّى گفته است:
«اگر شعر كميت نبود، زبان عرب ترجمان نمىيافت و بيان آن مبهم مىماند».
اهل قبيلهاش گفتهاند:
«از بركت دعاى پيامبر (ص) در حق كميت و قبيلهى او پيوسته، ما را خير و بركت مىرسيده است».
تاريخ ادبنويسان برآناند كه:
هيچكس چون كميت از دانش انساب و مناقب عرب در خود جمع ندارد. وى ده خصلت نيكو داشته است: ١- خطيب بنى اسد بوده است. ٢- فقيه شيعه بوده است. ٣- حافظ قرآن بوده است. ٤- خط را خوش مىنوشته است. ٥- در نسبشناسى، تسلّط داشته است. ٦-