مى‌گويند: متوكّل از ابن جهم پرسيد: از ميان شعرا از همه برتر كيست؟ او شعراى دوره‌ى جاهليّت و اسلام را ياد كرد، آنگاه همين سؤال را از ابو الحسن، امام هادى (ع) كرد: او فرمود حمّانى است در آنجا كه گويد:

١- لقد فاخرتنا من قريش جماعة		بمدّ خدود و امتداد أصابع‌
٢- فلمّا تنازعنا المقال قضى لنا		عليهم بما يهوى نداء الصّوامع‌
٣- ترانا سكوتا و الشّهيد بفضلنا		عليهم جهير الصّوت في كلّ جامع‌
فإنّ رسول اللّه أحمد جدّنا		و نحن بنوه كالنّجوم الطّوالع‌

١- از قريش، گروهى به چهره‌هاى گشاده و انگشت‌هاى كشيده بر ما فخر فروختند.

٢- وقتى در اين گفتار با ما به نزاع پرداختند، آهنگ صومعه‌ها به نفع ما و عليه آنان داورى كرد.

٣- ما در اين نزاع، ساكت به نظر مى‌رسيم، ولى بانگ بلند مساجد بزرگ عليه آن‌ها به فضل و بزرگى ما گواهى مى‌دهد.

٤- مگر نمى‌دانيد، رسول اللّه «احمد» جدّ ما است و ما فرزندان او چون اختران فروزانيم.

متوكّل گفت: اين آهنگ صومعه‌ها چيست؟ امام (ع) فرمود: أشهد أن لا إله إلا اللّه و أشهد أنّ محمّدا رسول اللّه آيا او جدّ من است يا جدّ تو؟ متوكّل خنديد و گفت: جدّ تو است ما او را از تو نمى‌گيريم. ١٢