١- فإن يك يحيى أدرك الحتف يومه‌		فما مات حتّى مات و هو كريم‌
٢- و مامات حتّى قال طلّاب نفسه:		سقى اللّه يحيى إنّه لصميم‌
٣- فتى آنست بالرّوع و البأس نفسه‌		و ليس كمن لاقاه و هو سنوم‌
٤- فتى غرّة لليوم و هو بهيم‌		و وجه لوجه الجمع و هو عظيم‌
٥- لعمري إبنة الطيّار إذ نتجت به‌		له شيم لا تجتوي و نسيم‌
٦- لقد بيّضت وجه الزّمان بوجهه‌		و سرّت به الإسلام و هو كظيم‌
٧- فما أنتجت من مثله هاشميّة		و لا قلّبته الكفّ و هو فطيم‌

١- اگر مرگ در آن روز به سراغ يحيى آمد، او در حال بزرگوارى از اين جهان رفت.

٢- او از اين جهان نرفت تا وقتى‌كه حتّى دشمنانش گفتند: خدا يحيى را سيراب كند كه مردى پاك و بزرگوار بود.

٣- جوانمردى، كه با جانش به سختى و هراس، مأنوس گشته بود و مانند مردمان حيله‌زن نبود.

٤- جوانمردى، كه روشنى روزهاى تار مى‌بود و نيز بزرگ هرانجمن، آرى او مردى بزرگ بود.

٥- قسم به جان خودم كه مادرش، فرزند جعفر طيّار، هنگامى‌كه او را در شكم داشت داراى خصالى بود و بوى خوشى داشت.

٦- راستى كه چهره‌ى روزگار را مادرش به چهره‌ى او روشن كرد و اسلام را به وجود او خوشنود نمود و فرزند او انسانى خشم فرو برنده بود.

٧- هيچ زن هاشمى، مانند او نزاييد، و هيچ دستى، مانند او را پرستارى نكرد تا از شير بازگرفته شد. ٩

قبر يحيى، اين شورشگر علوى، برايش بوى مشك مى‌داد و نسيم پاك تربت شهادت، او را به حيات، اميدوار مى‌كرد. از ميان همه‌ى گورها، مزار پاك يحيى را نشان مى‌رفت و از او ياد مى‌كرد:

١- تضوّع مسكا جانب القبر إن ثوى‌		و ما كان لو لا شلوه يتضوّع‌
٢- مصارع أقوام كرام أعزّة		أبيح ليحيى الخير في القوم مصرع‌