همه‌ى پادشاهان و قدرتمندان از تيغ زبانش مى‌ترسيدند. و دشمنان آل على (ع) از قدرت كوبنده‌ى بيانش، مدام بر خود لرزان بودند. زبانى صريح و بى‌باك و ايمانى نيرومند و پاك داشت. هرگز در راه خدا از سرزنش سرزنشگران، بر خود هراسى به دل راه نمى‌داد. بى‌محابا مى‌سرود:

١- إنّ المذّمة للوصيّ‌		هي المذّمة للرّسول‌
٢- أتذمّ أولاد النّبي‌		و أنت من ولد النغول‌

١- مذمّت وصىّ پيامبر (امام على)، مذمّت پيامبر است.

٢- فرزندان پيامبر را سرزنش مى‌كنى، حال آنكه خود حرامزاده و فاسدى!

به مأمون مى‌گفت:

إنّي من القوم الّذين سيوفهم‌		قتلت أخاك و شرّفتك بمقعد

من از قومى هستم كه شمشيرهايشان برادرت را بكشت و تو را بر تخت مراد بنشاند.

احمد بمن مدبر گويد: دعبل را ملاقات كردم، به او گفتم تو در اين‌كه به مأمون مى‌گويى «إنّي من القوم الّذين سيوفهم ...» بى‌باك‌ترين مردمانى. گفت: اى ابو اسحاق، من چهل سال است كه چوبه‌ى دارم را بر دوش مى‌كشم و كس نمى‌بينم كه مرا بر آن به دار كشد! به روزگارى كه از طرف مأمون مورد تعقيب بود و پيش ابودلف عجلى مى‌زيست، ابراهيم بن مهدى، عموى مأمون را چنين هجو كرد:

أنّى يكون و ليس ذاك بكائن‌		يرث الخلافة فاسق عن فاسق‌

- از كجا و چه‌گونه مى‌تواند و هرگز نمى‌تواند، خلافت را فاسقى از فاسق ديگر به ارث برد.

در قضيه‌ى دفن امام رضا (ع) در طوس: در جوار هارون، دعبل چنين گفت:

١- قبران في طوس خير النّاس كلّهم‌		و قبر شرّهم هذا من العبر!
٢- ما ينفع الرّجس من قرب الزّكيّ و لا		على الزّكيّ بقرب الرّجس من ضرر