در پاسخ اين سخن مى‌گوييم: اين قضيه- آن گونه كه اين دسته گمان كرده‌اند- از پرونده‌هاى مختومه و آثار فراموش شده نيست وعلى‌رغم گذشت زمان طولانى، همچنان تازه و زنده است واين فكر، همواره در حال انتشار و گسترش است وسنگ بناى مطالب بسيارى از كتابهايى است كه در عصر حاضر نوشته شده و مطالب خود را به عنوان وسيله‌اى براى طعن بر شيعه به آن مستند كرده‌اند. و در پيشاپيش اين نويسندگان، نامدارانى هستند كه از آنان انتظار مى‌رود در راه اصلاح امّت تلاش كرده و شكاف اختلافى را كه شرايطِ بدِ زمانه و دورانهاى تاريكِ تاريخ، بر امّت اسلام تحميل كرده است، پر كنند؛ اساتيدى كه اين اميد از آنان مى‌رود كه عقول و افكار نوخاسته جهان اسلام را به آنچه منافع همه مسلمانان در آن است، روشن كنند.

امّا با تأسّف فراوان مى‌بينيم كه آنان در برابر عواملى سر تسليم فرود آورده‌اند كه شايسته بود در برابر آنها موضع آگاهانه‌ترى اتّخاذ مى‌كردند؛ مواضعى كه با مسؤوليّت خطير تربيت نسل نو و خدمت به امّت اسلام، از طريق پيروى از روشهاى اسلامى و استدلالهاى عقلى و عدالت در نقد كه بر گردن آنان نهاده شده است نيز همخوانى بيشترى دارد.

آنان مطالب بسيارى را بدون تحقيق و تفحّص از صحّت و سقم آن، بدون مراجعه به منابع و مآخذ مورد اعتماد، نقل مى‌كنند كه‌