كعب الأحبار در آن مجلس حاضر بود و در پاسخ گفت: كسى كه زكات مال خود را بپردازد، وظيفه خود را انجام داده و همين او را كفايت مى‌كند. ابوذر خشمگين شد و به كعب گفت: اى پسرِ زنِ يهوديّه! تو را چه به اين حرفها؟ آيا تو مى‌خواهى دين ما را به ما بياموزى؟ آنگاه با چوبدستى خود، بر سر كعب او كوفت.

اين ابوذر است كه آموزش دين توسّط كعب الأحبار و دخالت او در امور مسلمانان را حتّى در حدّ يك اظهار نظر، برنمى‌تابد با اين كه در آن وقت، كعب الأحبار مسلمان هم بود و اسلام او نسبت به اسلام ابن سبا از سابقه بيشترى نيز برخوردار و ساكن مدينه نيز بوده است.

قوى‌ترين احتمال اين است كه، تمام آنچه از عبد الله بن سبا نقل شده و آنچه او مردم را به آن فراخوانده است، اگر صحيح باشد، پس از درگرفتن فتنه و بالا گرفتن اختلافات بوده و او فقط از اين نابسامانى بهره‌بردارى كرده و در ايجاد آن، نقشى نداشته است.

و باز احتمال قوى اين است كه: دشمنان شيعه در ايّام حكومت امويان و عباسيّان، درباره قضيّه عبد الله بن سبا مبالغه كردند تا از يك سو درباره اعمال ناصوابى كه به عثمان و كارگزارانش نسبت داده شده شبهه ايجاد كنند و از سوى ديگر به على و شيعيان او نسبت ناروايى بدهند و براى انجام اين عمل، پاره‌اى از امورِ شيعه را به يك يهودى كه براى ضربه زدن به اسلام و مسلمين ادّعاى‌