تحقّق اهداف دشمنان اسلام و برآورنده آرزوهاى آنان باشد. و اگر بگويم كه پديده شرق شناسى غربيان، راه نفوذى براى اهداف استعمارگران و وسيله‌اى از وسايل سيطره آنان بر ملّتهاى مسلمان است، سخنى به دور از واقعيّت نگفته‌ام و ديديم كه چگونه زير پوشش تحقيق درباره اسلام، سموم خود را پراكنده و اهداف خود را محقّق مى‌كنند.

چه اين كه روشن شد، بسيارى از نويسندگان مسلمان نيز فريفته شيوه‌هاى فريبكارانه و الفاظ پر زرق و برق آنان شده و بدون تفكّر و تحقيق، به نقل آنها پرداخته بلكه نظريّات آنان را در مباحث خود آورده و جايى براى تحقيق از واقع، باقى نگذاشته اند و توجّهى به آنچه به تعصّب، اسلامش مى‌خوانند، ندارند.

ما اميدواريم كه نويسندگان نسبت به خطر اين آرا و افكار و زيانهاى اين مباحث متنبّه شوند؛ مباحثى كه همواره با خلط و گمراهى و تشويه و فريب آميخته بوده است.

من در اين كتاب و جلدهاى قبل، به نقد اين گونه نويسندگان پرداخته‌ام كه با مسائلى دور از واقع، به شيعه خورده مى‌گيرند و بدون انصاف و تدبّر، بر آنان مى‌تازند!!

من هرگز در مجال نقدِ آنان، به خود خيانت نكرده كوتاهى ننموده‌ام و ميدان را براى احساسات و تأثُّر از عبارتهاى زننده و سخنان باطل و كنايه‌آميزى كه ديده‌ام، باز نگذاشته و از شيوه خود در نقد