رويّه بنى مخزوم در شكنجه عمّار و پدر و مادرش اين بود كه در داغ‌ترين ساعتِ روز در مكّه آنان را بيرون مى‌آوردند و بر روى ريگهاى داغ خوابانده و آنگاه شكنجه مى‌كردند. در همين حال پيامبر (عليهما السلام) بر آنان گذشت و فرمود:

«صبراً آل ياسر، موعدكم الجنّة، صبراً آل ياسر، موعدكم الجنّة»[١].

«اى آل ياسر! صبر كنيد كه وعده‌گاه شما بهشت است».

و از حضرت رسالت پناه كلماتى در مدح و ستايش عمّار وارد شده است كه همه دلالت بر جلالت قدر و منزلت والاى او دارد؛ كلماتى همچون:

«مُلِئَ عَمّار إيماناً إلى أخمَصِ قَدَمَيه»؛

«عمّار تا كف پا، از ايمان آكنده شده است».

و در حديث عايشه است كه مى‌گفت:

«عمّار مُلِئَ إيماناً إلى مُشاشِه».

«عمّار، تا مغز استخوان، از ايمان آكنده شده است».

و نيز ابن ماجه و ابونعيم، از طريق هانى بن هانى چنين روايت كرده‌اند كه گفت: نزد على (عليهما السلام) بوديم كه عمّار بر آن حضرت داخل شد. ايشان به وى فرمودند:

[١] - سيره ابن هشام: ١/ ٣٤٢؛ حليه الأولياء: ١/ ١٤١.