«نزد ابودرداء بودم كه مردى از اهل مدينه داخل شد. ابودرداء از او پرسيد: وقتى مى‌آمدى، ابوذر در كجا بود؟ گفت: در ربذه. ابودردا گفت: انا لله و انا اليه راجعون؛ اگر ابوذر عضوى از اعضاى مرا قطع مى‌كرد، به جهت آنچه از پيامبر (عليهما السلام) درباره او شنيدم، بر وى خشم نمى‌گرفتم».

و طبرانى از طريق ابن مسعود مرفوعاً روايت كرده است كه:

«مَن سَرَّهُ أن ينظُرَ إلى شِبهِ عيسى خُلقاً فَلينظُر إلى أبي‌ذَرّ»[٢].

«هر كه از ديدن كسى با اخلاق شبيه عيسى شادمان مى‌گردد، به ابوذر بنگرد».

احاديث در فضيلت، پارسايى و دانش ابوذر بسيار است و نقش آفرينيهايش در دفاع از اسلام، امر به معروف و نهى از منكر مشهور، كه در اين مجال كم، قابل شمارش نيست، امّا تأسّف آن جا فزونى مى‌گيرد كه ببينيم اين مجاهد بزرگ، با تعابيرى توصيف شده است كه شايسته شأن او نيست و چنان كه از متن صريح افسانه ابن سبا آشكار مى‌شود، سازندگان اين داستان، وى را كسى قلمداد كرده‌اند

[١] - استيعاب: ١/ ٢١٧.

[٢] - استيعاب: ١/ ٢١٦.