در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٢ - دليل نظريه وجوب افطار در سفر

و از عطا روايت شده است كه از او در مورد روزه در سفر سؤال شد، گفت:

«امّا واجب، نمى شود و امّا مستحب، اشكالى ندارد».

و از عروة بن زبير روايت شده است كه در مورد مردى كه در سفر روزه گرفته است، گفت:

«او در وطن بايد قضا كند».

و شعبه گويد:

«اگر روزه رمضان را در سفر بگيرم، در نفس من چيزى هست».

و از طريق معمر، از زهرى روايت شده است كه گفت:

«افطار كردن، آخرين دستور رسول خدا (ص) بود و تنها به آخرين دستور رسول خدا عمل مى شود».

و از طريق اسماعيل بن ابى خالد، از شعبى روايت شده است كه گفت:

«در سفر روزه مگيريد».

و از محمّد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب (عليهم السلام) روايت شده است كه:

«پدرش از روزه رمضان در سفر، نهى مى كرد».

و محمّد بن على (ع) هم از آن نهى مى كرد.

و از قاسم بن محمّد بن ابى بكر روايت شده است كه گفت:

«مسافر، روزه نمى گيرد، افطار كن، افطار كن».