در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٦ - وجه پنجم آراى فقهاى مدرسه اهلبيت(عليهم السلام) درباره تثويب

نظر شافعى اين است كه: تثويب تنها براى نماز صبح سنّت است و نقل شده است كه او در تجديد نظرهايش گفته است: تثويب اذان صبح هم سنّت نيست.

و نخعى گفته است: تثويب در اذان ساير نمازها هم سنّت است.

دليل درستى نظر علماى اماميّه اين است كه: علاوه بر اجماع علماى اماميّه، اگر تثويب از شرعيّات بود، مى‌بايست دليل شرعى داشته باشد تا جلو هر عذر و بهانه‌اى را بگيرد، حال آن كه هيچ دليل شرعى براى آن نداريم و همين باعث اختلاف ما و عامّه شده است.

علاوه بر اين، هيچ اختلافى در اين نيست كه ترك تثويب، مستوجب ذم و سرزنش نمى‌باشد؛ زيرا يا بنابر نظر بعضى از فقها جزء سنّت است و يا بنابر نظر بعضى ديگر، جزء سنّت نيست و بنابر هر دو قول، تارك آن مستوجب سرزنش نمى‌باشد و عملى كه ترك آن مستوجب سرزنش نمى‌باشد و خوف آن وجود دارد كه انجام آن بدعت و معصيت و مستوجب سرزنش و مذمّت باشد، پس ترك آن اولى و در شريعت به احتياط نزديكتر است».[١]

و شيخ طوسى مى‌نويسد:

«تثويب كه همان گفتن: الصلاة خير من النوم‌ است، در اذان و بعد از آن مستحب نمى‌باشد. استدلال ما اين است كه اثبات آن در

[١] - مسائل الناصريّات: ١٨٢- ١٨١، چاپ رابطه الثقافه و العلاقات الاسلاميّه- تهران.