عمر نقل كرده است كه عمر به مؤذّنش گفت: وقتى در اذان صبح به‌ حيّ علي الفلاح‌ رسيدى، پس از آن، دو مرتبه‌ الصلاة خير من النوم‌ را بگو. ابن عبدالبرّ گفته است: نمى‌دانم آيا روايت صحيح است يا نه؟ امّا روايت از عمر به گونه‌اى نقل شده كه نمى‌توان بدان احتجاج و صحّت آن را اثبات كرد».[١]

از ابن جريح روايت شده است:

«حسن بن مسلم براى من نقل كرده است كه مردى از طاووس پرسيد: چه وقت فقره: الصلاة خير من النوم‌ گفته مى‌شود؟ پاسخ داد: در واقع اين فقره در زمان رسول خدا (ص) نبوده است، امّا بلال آن را در زمان خلافت ابوبكر و بعد از رحلت پيامبر (ص) از مردى كه مؤذّن نبود، شنيد و آن را در اذان تكرار كرد. پس از مدّت كوتاهى حكومت ابوبكر به پايان رسيد و عمر جانشين او شد. او گفت: چگونه بلال را از اين كار نهى كنيم، در حالى كه تا الان به همين صورت اذان گفته و مردم آن را از او ياد گرفته‌اند».[٢]

و نيز ابن جريح مى‌گويد:

«عمر بن حفص برايم روايت كرده است: اوّلين فردى كه‌ الصلاة خير من النوم‌ را بدعت گذاشت، سعد در زمان حكومت عمر بود.

[١] - شرح زرقانى: ١/ ١٩٤؛ شرح الزرقانى على موطأ الإمام مالك: ١/ ٢٤٣، ح ٤٠.

[٢] - كنز العمّال: ٨/ ٣٥٧، ح ٢٣٢٥١؛ المصنف، عبدالرزاق صنعانى: ١/ ٤٧٤، ح ١٨٢٧.