«پيامبراكرم (ص) در مجلسى كه براى مشاوره در مورد اعلام نماز تشكيل شده بود و عمر نيز حضور داشت، به بلال دستور داد كه اذان بگويد. وى از عبدالله بن عمر روايت كرده است: وقتى مسلمانان وارد مدينه شدند، جمع مى‌شدند و منتظر وقت نماز مى‌ماندند و كسى نبود كه وقت نماز را اعلام كند تا اين كه روزى در اين مورد به گفتگو با هم پرداختند. در اين ميان بعضى پيشنهاد دادند كه ناقوسى همانند ناقوس نصارا و بعضى ديگر پيشنهاد كردند كه شيپورى همانند شيپور يهود داشته باشند، تا اين كه عمر گفت: آيا كسى را انتخاب نمى‌كنيد تا وقت نماز را اعلام كند؟ رسول خدا (ص) فرمود: اى بلال! برخيز و وقت نماز را اعلام كن».[١]

اين در حالى است كه احاديث رؤيا به صراحت مى‌گويد كه رسول اكرم (ص) هنگام اذان صبح، به بلال دستور داد كه وقت نماز را با اذان اعلام كند؛ زيرا عبدالله بن زيد در همان شب، پس از جلسه مشورتى، رؤياى اذان را ديد و در كمترين مدّتى كه متصوّر است، رسول خدا (ص) را در جريان گذاشت. در اين هنگام عمر، حاضر نبود و در خانه‌اش صداى اذان را شنيد. در اين حال با عجله از منزل خارج شد، در حالى كه لباسش بر زمين كشيده مى‌شد و گفت: اى‌

[١] - صحيح بخارى: ١/ ٣٠٦، باب بداء الاذان، چاپ دار القلم- لبنان.