در مكتب اهل بيت
(١)
سخن مجمع
٩ ص
(٢)
مقدمه
١٣ ص
(٣)
حال نگاه بيندازيد و ببينيد
١٧ ص
(٤)
نماز بهتر از خواب است(چگونگى تشريع اذان)
٢١ ص
(٥)
پيشگفتار
٢١ ص
(٦)
روايتهاى اذان در صحاح و مسانيد
٢٢ ص
(٧)
1 - سنن ابن ماجه
٢٢ ص
(٨)
2 - ابوداوود
٢٣ ص
(٩)
3 - مسند احمد
٢٤ ص
(١٠)
4 - سنن دارمى
٢٦ ص
(١١)
5 - مجمع الزوائد
٢٦ ص
(١٢)
6 - سنن ترمذى
٢٨ ص
(١٣)
7 - سنن ابوداوود
٢٩ ص
(١٤)
8 - سنن ابن ماجه
٣٢ ص
(١٥)
9 - سنن ترمذى
٣٣ ص
(١٦)
عدم اعتبار روايات مذكور به نحو اختصار
٣٤ ص
(١٧)
عدم اعتبار رويات مذكور به نحو تفصيل
٣٥ ص
(١٨)
وجه اول بررسى سند روايات مذكور
٣٥ ص
(١٩)
وجه دوم ايرادهاى وارد بر مفاد روايات مذكور
٤١ ص
(٢٠)
اول تنافى با مقام نبوت
٤١ ص
(٢١)
دوم تعارض ذاتى روايات
٤٣ ص
(٢٢)
سوم افراديكه رؤياى اذان را ديدهاند، چهارده نفر بودهاندنه يك نفر
٤٥ ص
(٢٣)
چهارم تعارض بين قول بخارى و ديگران
٤٦ ص
(٢٤)
وجه سوم حكم تثويب در اذان در نظر علماى عامه
٤٧ ص
(٢٥)
وجه چهارم تثويب از جمله اجتهادات خليفه دوم
٥٣ ص
(٢٦)
وجه پنجم آراى فقهاى مدرسه اهلبيت(عليهم السلام) درباره تثويب
٥٥ ص
(٢٧)
وجه ششم چگونگى تشريع اذان ازديدگاه اهلبيت(عليهم السلام)
٦٠ ص
(٢٨)
طرح بحث درچند قسمت
٦٤ ص
(٢٩)
قسمت اول
٦٤ ص
(٣٠)
قسمت دوم
٧٠ ص
(٣١)
قسمت سوم
٧١ ص
(٣٢)
چكيده بحث
٧٥ ص

در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٥ - وجه پنجم آراى فقهاى مدرسه اهلبيت(عليهم السلام) درباره تثويب

عمر گفت كه: اين بدعت است و سعد آن را كنار گذاشت و بلال به همين علّت براى عمر اذان نگفت.[١]

وجه پنجم: آراى فقهاى مدرسه اهل‌بيت (عليهم السّلام) درباره تثويب‌

سيّد مرتضى مى‌نويسد:

«تثويب در نماز صبح، بدعت است و اين قول درستى است كه مورد اجماع علماى ما مى‌باشد، امّا فقهاى عامّه در مورد چيستى تثويب، با هم اختلاف دارند.

شافعى مى‌گويد: تثويب اين است كه شخص بعد از حيّ على الصلاة، فقرة: الصلاة خير من النوم‌ را دو مرتبه تكرار كند.

و از ابوحنيفه نقل شده است: تثويب اين است كه شخص بعد از فارغ شدن از اذان، دو مرتبه بگويد: حيّ على الصلاة، حيّ على الفلاح.

و از محمّد نقل شده است كه در كتابهايش آورده است: در ابتدا تثويب به اين معنا بود كه فقره: الصلاة خير من النوم‌ را بين اذان و اقامه بگويند، امّا مردم كوفه دو مرتبه‌ حيّ على الصلاة، حيّ على الفلاح‌ را بين اذان و اقامه ابداع كردند كه كار خوبى است.


[١] - كنز العمّال: ٨/ ٣٥٧، ح ٢٣٢٥٢؛ المصنف: ١/ ٤٧٤، ح ١٨٢٩.