١٣- سند اين روايت مشتمل بر محمّد بن اسحاق بن يسار و محمّد بن ابراهيم تيمى مى‌باشد كه درباره آنان صحبت شد و همچنين عبدالله بن زيد، قليل الروايه است و تمام اين روايات منقطع مى‌باشد.

١٤- در اين روايت، هم محمّد بن اسحاق بن يسار، محمّد بن حارث تيمى و عبدالله بن زيد وجود دارند كه دو نفر اوّل، تضعيف شده‌اند و هر روايتى كه از سوّمى نقل شده، مقطوع السند مى‌باشد. بدين ترتيب، سند روايات مذكور، غير قابل قبول است.

وجه دوّم: ايرادهاى وارد بر مفاد روايات مذكور

اوّل: تنافى با مقام نبوّت‌

خداى متعال پيامبرش را برگزيده است تا در اوقات مشخّصى با مؤمنين نماز بخواند و روال طبيعى اين است كه خداى متعال چگونگى تحقّق اين هدف را به وى بياموزد و معنا ندارد كه پيامبر (ص) در مدّتى طولانى و بنا به گفته روايت ابوداوود، به مدّت بيست روز، سرگردان و بدون تكليف بماند و نداند كه چگونه اين مسؤوليتى را كه بر عهده‌اش گذاشته شده است، به انجام رساند! و گاهى به اين و گاهى به آن متوسّل شود تا به اسباب و وسايلى كه مقصودش را برآورده نمايد، دسترسى پيدا كند! در حالى كه خداى متعال درباره وى مى‌فرمايد: