در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٢ - اول تنافى با مقام نبوت

وَكَانَ فَضْلُ اللّهِ عَلَيْكَ عَظِيمًا.[١]

«و به درستى كه فضل خدا بر تو بسيار است».

و مقصود از «فضل‌الهى»، با عنايت به آيه قبل، «علم» مى‌باشد:

وَعَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ.[٢]

«و آنچه را كه نمى‌دانستى، به تو آموخت».

«نماز» و «روزه» از عبادات و توقيفى هستند و همانند جنگ و قتال نيستند كه گاهى رسول خدا (ص) به مشورت با اصحاب خود مى‌پرداخت و مشورت آن حضرت (ص) در مورد چگونگى جنگيدن، به خاطر ناآگاهى وى از بهترين راه نبوده است بلكه براى جلب محبّت و ايجاد شخصيّت براى اصحاب بوده است؛ چنان كه مى‌فرمايد:

وَلَوْ كُنتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانفَضُّواْ مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ فِي الأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ‌[٣]

«اگر خشن و سنگدل بودى، از اطراف تو پراكنده مى‌شدند، پس برايشان ببخشاى و برايشان طلب استغفار كن و با ايشان در كارها مشورت كن، امّا وقتى كه تصميم گرفتى، بر خدا توكّل كن».

[١] - نساء( ٤): ١١٣.

[٢] - نساء( ٤): ١١٣.

[٣] - آل عمران( ٢): ١٥٩.