شايستگى امر كردن در امور شرعى را دارد و اطاعت از دستوراتش لازم است كه اين فرد، كسى جز رسول خدا (ص) نيست. و از آن جا كه تقرير و امضاى عبادات، توقيفى است، اين احتمال تقويت مى‌شود كه منظور از دستور دهنده، رسول اكرم (ص) مى‌باشد».[١]

چنان كه مى‌بينيم ابن حجر تصريح مى‌كند كه امر در عبادات از كسى صادر مى‌شود كه شايستگى اين كار را داشته باشد و او كسى جز رسول خدا (ص) نيست و از سوى ديگر، توقيفى بودن عبادات، اين ادّعا را تقويت مى‌كند. و ما مى‌گوييم كه اين مطلب در اصل تأسيس عبادات هم ثابت است؛ چنان كه در تقرير و امضاى عبادات، ثابت شده است.

[قسمت دوّم:]

قولى كه مى‌گويد: «مبدأ اذان، رؤياى ابن زيد و ابن خطّاب بوده است» با مقام نبوّت و تشريع منافات دارد و از اين رو، مرجوح و مردود است، در حالى كه قول اخير با مقام نبوّت سازگارى دارد و با اصول مسلّم مذاهب، منافاتى ندارد. و كسانى كه مبدأ اذان را رؤياى ابن‌زيد دانسته و گفته‌اند كه: «رسول خدا (ص) اذان را از او ياد گرفت!!» مقام نبوّت را كوچك شمرده و به حضرت صادق (ع)

[١] - فتح البارى فى شرح صحيح البخارى: ٢/ ١٠، چاپ دارالمعرفه.