پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٠ - ٢ نخستين پرستشگر

گفتار و كردارش جلوه‌گر شد تا آن‌جا كه فرمود:

«قرّة عينى فى الصلاة»؛[١]

نماز روشنايى ديده من است.

او در انتظار فرارسيدن وقت نماز به سر مى‌برد و براى ايستادن در برابر خدا اشتياقش فزونى مى‌يافت و به مؤذّن خود بلال مى‌فرمود:

بلال! با اذان خود ما را آرامش ببخش.[٢]

آن بزرگوار همواره با اعضاى خانواده خود به گفت‌وگو مى‌نشست، ولى آن‌گاه كه وقت نماز فرامى‌رسيد [چنان از سخن گفتن با آنان خوددارى مى‌كرد] كه گويى يكديگر را نمى‌شناسند.[٣] و هرگاه نماز به‌پا مى‌داشت از سينه‌اش خروشى چون صداى غليان ديگ جوشان به گوش مى‌رسيد.[٤] از بيم خدا آن‌قدر مى‌گريست كه محل نمازش تر مى‌شد[٥]. به اندازه‌اى نماز مى‌گزارد كه پاهاى مباركش متورّم مى‌شد، به او مى‌گفتند: خداوند كه گناهان گذشته و آينده شما را بخشيده، چرا اين‌گونه عبادت مى‌كنى؟! مى‌فرمود:

آيا نبايد بنده‌اى سپاسگزار باشم؟.[٦]

آن حضرت، ماه شعبان و رمضان و سه روز از هر ماه را روزه‌دار بود[٧] و با حلول ماه رمضان رنگ چهره مباركش دگرگون مى‌شد و نمازگزاردنش افزون مى‌گشت و با تضرع و زارى به دعا و نيايش مى‌پرداخت. با فرارسيدن دهه آخر

[١] . امالى طوسى ٢/ ١٤١.

[٢] . بحار الانوار ٨٣/ ١٦.

[٣] . اخلاق النبى و آدابه/ ١٠٢٥١.

[٤] . همان.

[٥] . اخلاق النبى/ ٣٢. صحيح بخارى ١/ ٣٨١ حديث ١٠٧٨.

[٦] . وسائل الشيعه ٤/ ٣٠٩.

[٧] . سنن النبى/ ٣٠٠.