پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٦٨ - ٧ آغاز درگيرى نظامى

انديشمندانى معتقد و حق‌طلبان و عدالت‌خواهانى بودند كه پايه‌گذار صلح و امنيت و درعين‌حال مردان شمشير و نبرد بودند.

رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم مى‌دانست كه قريش و كسانى كه با حضرت سر ستيز دارند، هرچند پس از مدتى كوتاه، در جهت نابودى مسلمانان دست به تلاش خواهند زد، ازاين‌رو، در بيعت عقبه دوم براى جنگ و نبرد از انصار درخواست يارى نمود زيرا قريش افزون بر ادامه ستم و تجاوز خود، پيامبر و مسلمانان را به قصد نابودى تحت تعقيب قرار دادند و در مكّه املاك آنان را مصادره و خانه‌هايشان را غارت كردند.

پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلم و مسلمانان- به ويژه مهاجران- مايل بودند كه قريشيان دلخواهانه به اسلام بگروند يا حداقل از پيمودن بى‌راهه‌اى كه در آن بودند بپرهيزند.

از اين‌جا بود كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم دست به اعزام «سريّه» زد، سريّه به مجموعه‌هاى كوچكى از جنگ‌جويان گفته مى‌شد كه براى اعلان موجوديت خود و تسليم‌ناپذيرى، وارد عمل مى‌شدند و اگر به تداركات ناچيز و تعداد اندك آن‌ها توجه كنيم، از شصت تن فراتر نمى‌رفتند و اغلب از مهاجران بودند و هيچ‌يك از قبايل انصار كه براى جنگ و همكارى با پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و سلم بيعت كرده بودند، در جمع آنان بچشم نمى‌خورد. ازاين‌رو مى‌توان دريافت كه اين مجموعه، داوطلب جنگ نبوده، بلكه وسيله‌اى بود كه با واردكردن ضربه‌هاى اقتصادى بر قريش، آنان را تحت فشار قرار دهد[١] تا با گوش شنوا و قلبى گشاده نداى حق را لبيك گفته و يا با مسلمانان ترك مخاصمه كرده و متعرّض‌

[١] . زيرا منبع مالى قريش را تجارت و بازرگانى تشكيل مى‌داد و راه آمدوشد كاروان‌ها، در مسير بين مكّه و شام و يمن، انجام مى‌پذيرفت.