پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤ - پيشگفتار شيوه قرآن در ارائه و پژوهش تاريخ و سيره

سلامت روح، ميان انسان و فتنه‌انگيزى فاصله ايجاد مى‌كند. از اين‌رو، انسان حقيقت جو از پيروى آيات متشابه بازمى‌ايستد، بلكه آن را به پروردگار خويش برمى‌گرداند.

بنابراين، عقل و خرد از هرگونه تفسير غيرعلمى يا تفسيرى عارى از دلايل صحيح و حقايق غيرقابل‌تغيير جلوگيرى مى‌كند، بلكه عقل و خرد وى را به اعتماد بر محكمات و پايبندى به «ام الكتاب» رهنمون مى‌گردد، به گونه‌اى كه چارچوب كلى و خطوط ثابتى را كه هيچ‌گاه امكان پافراترنهادن از آن‌ها وجود ندارد، تشكيل مى‌دهد. در اين‌صورت طبيعى است در كنار اين آيات تغييرناپذير و احكامى كه فراسوى آن‌ها نمى‌توان رفت، به آيات ديگر توجه كنيم.

در اين‌جا كرانه‌هاى روح آدمى به روى آفاق انديشه گشوده مى‌شود تا مواردى را كه به صراحت بيان نشده يا در آغاز، روشن به نظر نمى‌رسد، بادقّت مورد بررسى قرار دهد.

بدين‌ترتيب، انسان عاقلى كه به پروردگار خويش ايمان آورده در تفسير و تجزيه و تحليل آيات متشابهى كه نظاره‌گر آن است شتابزده عمل نمى‌كند و در پى فتنه‌انگيزى برنمى‌آيد، بلكه در قبال آن‌ها موضعى خردمندانه و حكيمانه برمى‌گزيند و اگر در آشكار ساختن حقيقت موفق نشود، حداقل به انكار آن برنمى‌خيزد و آن را مورد اعتراض قرار نمى‌دهد و آن امر را به منبع اصلى آن و به پروردگار خويش، كه خود، آن آيات را فروفرستاده، برمى‌گرداند