پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٠ - بخش نخست بعثت خجسته و آثار خارق العادهاش
مىفرستاديم و به ابراهيم و موسى و عيسى سفارش كرديم اين بود كه دين را بهپا داريد و در آن تفرقه ايجاد نكنيد. آنچه را شما به سوى آن دعوت مىكنيد، بر مشركان گران است. خداوند هركس را بخواهد برمىگزيند و كسى را كه به سوى او بازگردد، هدايت مىكند ... پس به همينجهت تو نيز آنان را به سوى آيين الهى دعوت كن و آنچنانكه مأمور شدهاى، استقامت نما و از هوا و هوسهاى آنان پيروى مكن و بگو: به هر كتابى كه خدا نازل كرده، ايمان آوردهام و مأمورم ميان شما عدالت ورزم. خداوند پروردگار ما و شماست، نتيجه اعمال ما مربوط به ما و اعمال شما از آن شماست. خصومت شخصى ميان ما و شما نيست و خداوند ما و شما را در يكجا گرد مىآورد و بازگشت همه به سوى اوست.[١]
٣. خداوند كسى است كه كتاب را به حق نازل كرد و ميزان را فروفرستاد.[٢]
٤. آيا مىگويند او بر خدا دروغ بسته است؟ درحالىكه اگر خدا بخواهد بر قلب تو مهر مىنهد و باطل را محو مىكند و حق را به فرمانش پابرجا مىسازد، زيرا او از آنچه درون سينههاست آگاه است.[٣]
٥. و شايسته هيچ انسانى نيست كه خداوند با او سخن گويد مگر از راه وحى يا از پشت حجاب، يا رسولى مىفرستد و به فرمان او، آنچه را بخواهد وحى مىكند، چراكه او بلندمرتبه و حكيم است* همانگونه بر تو نيز روحى را به فرمان خود
[١] . شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ ما وَصَّى بِهِ نُوحاً وَ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ وَ ما وَصَّيْنا بِهِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى وَ عِيسى أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَ لا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِينَ ما تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ يُنِيبُ* ... فَلِذلِكَ فَادْعُ وَ اسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ وَ قُلْ آمَنْتُ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْ كِتابٍ وَ أُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ اللَّهُ رَبُّنا وَ رَبُّكُمْ لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ لا حُجَّةَ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ اللَّهُ يَجْمَعُ بَيْنَنا وَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ شورى/ ١٣ و ١٥.
[٢] . اللَّهُ الَّذِي أَنْزَلَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ وَ الْمِيزانَ شورى/ ١٧.
[٣] . أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً فَإِنْ يَشَإِ اللَّهُ يَخْتِمْ عَلى قَلْبِكَ وَ يَمْحُ اللَّهُ الْباطِلَ وَ يُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ شورى/ ٢٤.