پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥١ - ٢ نخستين پرستشگر

ماه رمضان براى عبادت كاملا آماده مى‌شد و از زنان، دورى مى‌جست و شب‌زنده‌دارى مى‌كرد و در خلوت به عبادت مى‌پرداخت‌[١] و در مورد دعا مى‌فرمود:

دعا روح عبادت است.[٢]؛ (دعا) سلاح فرد باايمان و ستون دين و نور آسمان‌ها و زمين است.[٣]

همواره با خدا در ارتباط بود ... و در هر كار كوچك و بزرگ همواره به پيشگاهش تضرع و زارى و دعا مى‌كرد. روزى هفتادبار بى‌آن‌كه گناهى انجام داده باشد، توبه مى‌نمود[٤] و هرگاه از خواب بيدار مى‌شد سر بر آستان حق مى‌ساييد[٥] و روزانه سيصد و شصت‌بار خدا را سپاس مى‌گفت و عرضه مى‌داشت:

«الحمد للّه ربّ العالمين كثيرا على كلّ حال»؛[٦]

در همه حالات، حمد و سپاس فراوان پروردگار جهانيان را سزاست.

و پيوسته به تلاوت قرآن مى‌پرداخت و شيفته و دلباخته آن بود. جبرئيل براى كاهش رنج و زحمتى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم در انجام عبادات بر خود روا مى‌داشت، اين آيه‌ها را بر او نازل كرد:

طه* ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى‌[٧]؛ طه* ما قرآن را بر تو نازل نكرديم كه به زحمت افتى.

[١] . كافى ٤/ ١٥٥.

[٢] .« الدّعاء مخّ العبادة» محجة البيضاء ٢/ ٢٨٢.

[٣] .« سلاح المؤمن و عمود الدين و نور السماوات و الارض» همان ٢/ ٢٨٤.

[٤] . بحار الانوار ١٦/ ٢١٧.

[٥] . همان ١٦/ ٢٥٣.

[٦] . كافى ٢/ ٥٠٣.

[٧] . طه/ ١- ٢.