امام سجاد در شش گفتار - درى نجف آبادى، قربانعلى - الصفحة ٣٥ - اهل بيت(ع) واسطه فيض الهى

آرزوى من و اى مطلوب و آرمان من با توفيق توبه دل مرا زنده و احياء كن. به عزت تو من براى آمرزش گناهانم جزء تو را ندارم و براى شكسته گى ام غير از تو جبران كننده اى نمى بينم. من با انابه و گريه به درگاه تو براى تو خضوع مى كنم و با ذلت و فروتنى به سوى توآمده ام. پس اگر تو مرا از درگاهت برانى، من به چه كسى پناه برم و اگر مرا از پيشگاهت طرد كنى خود را در پناه چه كسى قراردهم».

اين جملات نمونه اى از حالت ابتهال والتجاء و الحاح، انقطاع الى الله و خضوع آن حضرت در پيشگاه خداوند متعال و اظهار بندگى و انس با ذات اقدس احديت است.

دعاها و مناجات‌هاى آن حضرت و آن بزرگواران، نمودى از شخصيت والا و ملكوتى و مقام نفس مطمئنه و رضوان الهى و تسليم و فناى مطلق و انقطاع كامل الى الله و عالي‌ترين مراتب يقين و منازل مقربين و درجات مخلصين را نشان مى دهد. آن بزرگوار هرگز خود را نديده و براى خود چيزى نخواسته و از تمامى مرزهاى عوالم ملك و ملكوت و جبروت عبور كرده و به مقام عبوديت محض نائل شده و جلوه اتم الهى و مظهر اسم اعظم خداوند و مقام قدس واصل شده و در اين جايگاه به همه انسانها و مسلمانان درس عبوديت و بندگى و وصول الى الله داده اند.

٣- اميرالمؤمنين (ع) مى فرمايد:

«لَا يُقَاسُ بِآلِ مُحَمَّدٍ (ص) مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ أَحَدٌ وَ لَا يُسَوَّى بِهِمْ مَنْ جَرَتْ نِعْمَتُهُمْ عَلَيْهِ أَبَداً هُمْ أَسَاسُ الدِّينِ وَ عِمَادُ الْيَقِينِ إِلَيْهِمْ يَفِي‌ءُ الْغَالِي وَ بِهِمْ يُلْحَقُ التَّالِي وَ