امام سجاد در شش گفتار - درى نجف آبادى، قربانعلى - الصفحة ١٩٦ - حق در لسان العرب

در قاموس و قاموس قرآن نيز مفاهيم ياد شده به نوعى تكرار شده و در تمامى موارد قرآنى مفهوم ثبوت استفاده مى شود و البته همه به حق مطلق و ذات اقدس احديت بر مى گردد و اوست حق على الإطلاق.

و ريشه و منشأ و كانون اصلى حقوق اسلامى، قرآن كريم است كه تمامى مبانى و نظام حقوقى از آن استنباط و استخراج مى گردد و مصدر شريعت اسلام ام الكتاب است. اگر چه ما در مقام بيان منابع فقه به عقل و اجماع و سنت نيز استناد مى كنيم و مى گوئيم منابع فقهى ما چهار چيز است ولى باز همه به قرآن كريم بر مى گردد و قرآن شاهد و ناظر و مهيمن بر همه است.

سنت براساس قر آن كريم حجت است و عقل نيز به دليل قرآن كريم راهنما و چراغ هدايت است و عقال در برابر تحريف و انحراف است؛ والّا هر عقلى حجت نخواهد بود چرا عقل چراغ راهنما بسوى قرآن كريم است و اجماع نيز براساس قرآن و سنت حجت است. پس مبناى اصلى در اسلام، قرآن كريم است.

حق در لسان العرب‌

حق، نقيض باطل است و جمع آن حقوق و حقاق و به معنى ثبوت و وجوب و تصديق كردن و صدّق و تحكيم كارى و تصحيح امرى و به معنى يقين و مصدر و فعل و اسم مصدر استعمال شده است. الحق از اسماى خداوند است و بعضى گفته اند از صفات اوست. به گفته ابن اثير: «هو الموجود حقيقتاً المتحقق وجوده و الهيته».[١]

حق بر ذات اقدس احديت به‌عنوان اسم حق محض و حق مطلق اطلاق مى گردد و به معنى‌ثبوت و وجوب، وجوب وجوب يا حق على الإطلاق است و به‌عنوان وصف به معنى واجب كننده، ايجاب كننده، صفت ذات اقدس احديت است.

[١] . ابن منظور، لسان العرب، بيروت: دارالصادر، ١٤١٤ ق، ج ١٠، ص ٥٠.