امام سجاد در شش گفتار - درى نجف آبادى، قربانعلى - الصفحة ١٨٧ - ٦ دعا، مناجات و توسل الى الله؛

را خطرناك و تهديد جدى براى حيات و سعادت انسان ها به شمار مى آورد و تخلف از قوانين آفرينش و نظام خلقت را موجب آسيب جدى به حيات و زندگى و ذلت و سقوط در مهالك و عواقب نامطلوب و خسارت بار آن به حساب مى آورد.

آنگاه كه سخن از تقوى و يا دعا و ذكر و يا شكر و يا استغفار مى گويد بر اصولى بسيار روشن، متقن و استوار سخن مى گويد و هر جا اين بنيان هاى عميق دينى و الهى ضربه ببيند و چراغ انس و ذكر و دعا و استغفار خاموش شود. خداوند به گونه اى تهديد آميز خطر اين قبيل تفرعن و تكبر و غفلت و غرور را گوشزد مى فرمايد و بر اصل بسيار روشن ولايت پذيرى و ولايتمدارى و تعهد الهى تاكيد مى نمايد تا مبادا انسان تصور كند به خود واگذاشته و يله و رها آفريده شده و در دنيا و يا در قيامت او پاسخ‌گو نخواهد بود. ابداً ابداً هرگز چنين نيست و نخواهد بود. اين انسان است كه مسئول است و بار امانت به دوش او گذارده شده و او بايد پاسخگوى اعمال و رفتار خويش باشد و هرگز نبايد از نتايج اعمال و عواقب رفتار خود دچار غفت شود كه نسيان نظام آفرينش و سنتهاى بزرگ حاكم بر آن خود بزرگترين گناه و عواقب شكننده اى را به دنبال خواهد داشت.

كافيست كه به موضوعات ياد شده در قرآن كريم توجه نماييم و آثار و بركات هر يك را پى بگيريم.

١- دعا و اجابت؛

٢- شكرگزارى و مزيد نعمت؛

٣- استغفار و آمرزش گناهان و نزول بركات؛

٤- تقوى و آثار و بركات فراوان آن و نتايج آن؛