امام سجاد در شش گفتار - درى نجف آبادى، قربانعلى - الصفحة ١٣٠ - ترسيم سيره و سلوك نورانى اهل البيت(ع) در منطق و منش امام سجاد(ع)
امام (ع) در تمامى ابعاد معرفتى و اخلاقى و عملى كوشيدند تا چهره اسلام محمدى (ص) را از ديگران بازشناسى كنند و گرد و غبار غربت را از آن بزدايند.
سيره و اخلاق مرضيه ى امام (ع) مانند خورشيدى درخشان در برابر امواج پر طوفان سياسى و نژادى و قومى و خونى جاه طلبان بسيار روشن و الهام بخش وتأثير گذار بوده و هست.
امام (ع) در مقام عبادت و دعا، در خدمت به بندگان خدا، در حمايت از مظلومان و محرومان، در عفو و اغماض، در كرامت و عزّت نفس، در عدالت خواهى و عصمت، در پاكى و آزادگى، در انفاق و ايثار، مشار بالبنان دُردانه دوران و ستاره درخشان اهل ايمان بودند.
تفسير آيهى كريمه ى «إنما يريد الله» و بيان اينكه اين آيه ى شريفه، درباره ى خمسهى طيبه نازل شده است از زيباترين سخنان حضرت است.[١] همچنين تفسير آيه ى كريمهى «ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا»[٢] و اينكه مصداق اين آيه كريمه آن بزرگواران هستند نه ديگران، يا تفسير جمله «الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا» به وجود نورانى اهل البيت (ع) و مصداق روشن برگزيدگان از بندگان خداوند كه وارثان كتاب هستند نيز با ظرافت انديشه و بيان حضرت تبيين گرديد.
امام (ع) نه تنها در بيان اين آيات و آياتى همچون «التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ»[٣] و يا آيه «خمس»[٤] سخن از اهل البيت (ع) به ميان مى آورد بلكه تمامى وجود آن حضرت،
[١] . محمد بن محمدرضا قمى مشهدى، تفسير كنز الدقائق و بحر الغرائب، ج ١٠، ص ٣٨١.
[٢] . عبيد الله بن عبدالله حسكانى، شواهد التنزيل لقواعد التفضيل، ج ٢، ص ١٥٦.
[٣] . توبه: ١١٢.
[٤] . انفال: ٤١.