امام سجاد در شش گفتار - درى نجف آبادى، قربانعلى - الصفحة ٦٤ - تعالى مكتب در عصر صادقين(ع)
در موضوع شر و شرور در عالم و يا حسن و قبح عقلى و يا قديم يا حادث بودن قرآن كريم؟ و فتنه و فساد و كثافتكارى كه در اين رابطه توسط جباران و جاهلان در دنياى اسلام به وقوع پيوست و امروز متأسفانه نيز نظير آن را به وفور شاهد هستيم.
در مباحث عميق فلسفه سياسى اسلام و ولايت و امامت، در مباحث تربيتى و عرفانى و بيان احكام نورانى اسلام، در روش هاى تهذيب و تزكيه و سلوك الى الله و اخلاق و عرفان اسلامى و در مسائل اجتماعى؛ امام (ع) الگوى بى بديل و چراغ بى غروب و نور پر فروغ دنياى اسلام بوده و هستند و اهل البيت (ع) به نص حديث شريف ثقلين تا قيامت مرجع هستند.
«أَنّهُمَا لَنْ يفْتَرِقَا حَتّى يرِدَا عَلَيّ الْحَوْضَ».[١]
اين گرايش و نحله ها و سليقه ها در تمامى معارف اسلامى جريان داشته و متأسفانه امروز نيز و جارى است؛ حتى در روش هاى بسيار خشن القاعده و وهابيت و تكفير و تفسيق مسلمانان نيز نه تنها شاهد اعمال نظر و سليقه هستيم كه آثار جانكاه و وحشتناك آن را در صحنه هاى عمل و ادعا و انفجار و بمب گذارى ها و هزاران نوع جنايت ديگر به وفور مشاهده مى كنيم.
آيا به راستى اسلام تمامى اين قبيل اعتقادات و ديدگاه ها را تأييد مى نمايد و حتى اجازه مى دهد تا زنان مسلمانان را براى شورشيان سوريه بفرستيم و به عقد آنان در آوريم و يا براى آنها مباح كنيم؟ آيا در مسائل سياسى و اجتماعى و اخلاقى هدف وسيله را توجيه مى كند و از هر نوع وسيله اى در راه اهداف قدرت طلبان مى توان استفاده كرد و گفت «الملك لمن غلب»؟ غلبه و قدرت و تفنگ و شمشير از هركس و به هر نحو و به هر صورت و شكل ملاك است؟ يا
[١] . همان، ج ٤، ص ١٩٨.