خداوندا همين عزت براى من بس كه بنده ى تو باشم و همين افتخار مرا بس كه تو پروردگار من باشى. خدايا تو آن چنان هستى كه من دوستت دارم. پس مرا آن چنان كن كه تو دوست دارى؟!

مناجات‌هاى پانزده گانه امام سجاد (ع) كه به مناجات خمس عشرة معروف است و مرحوم مجلسى در بحار و مرحوم حاج شيخ عباس قمى در مفاتيح آن را از بحار الأنوار نقل فرموده، خود گنج بى بديلى است كه ابعاد عبوديت معنوى و عرفانى و مؤانست و عشق آن حضرت را به خداوند متعال نشان مى دهد. الحق هر جمله آن، خود كتاب و درس بزرگ معرفت و بندگى و اخلاص و خضوع لله و ذكر و توسل و توجه و انقطاع الى الله است. در مناجات اول كه به نام توبه كنندگان است، چنين با خداوند راز و نياز مى نمايد:

«إِلَهِي أَلْبَسَتْنِي الْخَطَايا ثَوْبَ مَذَلَّتِي وَ جَلَّلَنِي التَّبَاعُدُ مِنْكَ لِبَاسَ مَسْكَنَتِي وَ أَمَاتَ قَلْبِي عَظِيمُ جِنَايتِي فَأَحْيهِ بِتَوْبَةٍ مِنْكَ يا أَمَلِي وَ بُغْيتِي وَ يا سُؤْلِي وَ مُنْيتِي فَوَعِزَّتِكَ مَا أَجِدُ لِذُنُوبِي سِوَاكَ غَافِرا وَ لا أَرَى لِكَسْرِي غَيرَكَ جَابِرا وَ قَدْ خَضَعْتُ بِالْإِنَابَةِ إِلَيكَ وَ عَنَوْتُ بِالاسْتِكَانَةِ لَدَيكَ فَإِنْ طَرَدْتَنِي مِنْ بَابِكَ فَبِمَنْ أَلُوذُ وَ إِنْ رَدَدْتَنِي عَنْ جَنَابِكَ فَبِمَنْ أَعُوذُ فَوَا أَسَفَاهْ مِنْ خَجْلَتِي وَ افْتِضَاحِي وَ وَا لَهْفَاهْ مِنْ سُوءِ عَمَلِي وَ اجْتِرَاحِي أَسْأَلُكَ يا غَافِرَ الذَّنْبِ الْكَبِيرِ وَ يا جَابِرَ الْعَظْمِ الْكَسِيرِ أَنْ تَهَبَ لِي مُوبِقَاتِ الْجَرَائِرِ وَ تَسْتُرَ عَلَي فَاضِحَاتِ السَّرَائِرِ وَ لا تُخْلِنِي فِي مَشْهَدِ الْقِيامَةِ مِنْ بَرْدِ عَفْوِكَ وَ غَفْرِكَ وَ لا تُعْرِنِي مِنْ جَمِيلِ صَفْحِكَ وَ سَتْرِكَ إِلَهِي ظَلِّلْ عَلَى ذُنُوبِي غَمَامَ رَحْمَتِكَ».[١]

«خدايا خطاها لباس ذلت بر اندام من پوشانيده است و دورى از تو لباس مسكنت را بر تنم انداخته و جنايت بزرگ من، دلم را ميرانده. پس اى اميد و

[١] . همان، ص ١٤٢.