برود. بايد به مردم، به اهالى اينجا، شما حالى كنيد اين مطلب را. هر كس به هر زبانى، به هر جورى كه مى‌تواند، بگويد به اينها كه اين مردم ايران كه قيام كرده‌اند بر ضد اين مرد و اين حكومت، براى اينكه اين حكومت اين مرد پنجاه سال است خودش و پدرش به ما خيانت كرده؛ خودش و پدرش پنجاه سال است جنايت كرده؛ قتل عام كرده‌اند. خوب پدرش مسجد گوهرشاد را قتل عام كرد. خودش ديگر هرجا بگرديد! وَلَدِ صِدْق! بگوييد به مردم كه مسأله اين است؛ نه مسأله اين است كه يك دسته‌اى هستند و اراذل و اوباش هستند و چند نفر معدود- اخيراً هم آن مردك‌ [١] مى‌گويد كه يك عده «معدودى» مردم را ناراحت كرده‌اند- و حالا مردم همه شاه را مى‌خواهند! من نمى‌دانم آخر اينها چه جور فكر مى‌كنند؛ براى كى مى‌گويند اينها را.

بگوييد به مردم اينجا كه مردم ايران كه قيام كرده‌اند براى يك مطلب واضحى است كه همه بشر قبولش دارد كه آزاد بايد باشد؛ نبايد هى در حبسش كنند، نبايد جلويش بگيرند كه حرف نزن! بيخ گلويش را فشار بدهند كه نبايد يك كلمه حرف بزنى! قلمش را بشكنند كه نبايد بنويسى! قلمها را اينها شكستند؛ قدمها را شكستند در اين پنجاه سال. حبسها پر بود از اشخاصى كه آزادى مى‌خواستند در اين پنجاه سال. حالا قيام كرده‌اند و حقوق واضح ملى خودشان را، آنكه از حقوق بشر است و از اولين حقوق بشر است: آزادى، استقلال، حكومت عدل، اين را مى‌خواهند مردم. اين تبليغاتى كه، از قرارى كه مى‌گويند در هر سال صد ميليون دلار ايشان خرج تبليغات خودش مى‌كند كه بگويند چشم و ابرويش كذا و- نمى‌دانم- قد و قامتش چه! و مخالفين‌شان را به هر چه مى‌خواهند نسبت بدهند اينها- اينها را شما فَشَلْ كنيد. [٢] بگوييد به اشخاصى كه با آنها ملاقات مى‌كنيد كه مسأله اين نيست. اين آدم مال ملت را برمى‌دارد بر ضد ملت خرج مى‌كند؛ اموال ملت را به ضد مصالح ملت دارد خرج مى‌كند. ان شاء اللَّه خداوند همه‌تان را تأييد كند، موفق باشيد. [صلوات حضار]

[١] شاه. كارتر نيز اين ادعا را تكرار كرد.

[٢] از پا درآوريد.