حكومت اسلامى و اجراى قوانين مترقى اسلامند. و تمامى قشرها در سراسر كشور در اين خواستها هم صدا و در صف واحدند. و اگر عده‌اى كه شماره آنها بسيار هم محدود است شعارى غير از اسلام دارند يا مغرضند، كه اگر مأمور خود رژيم ايران نباشند از قدرتهاى خارجى دستور مى‌گيرند، و يا به علت اينكه اسلام را نشناخته‌اند و آنچه را از اسلام شنيده‌اند از تبليغات غلط و انحرافى بوده است. از اين جهت به ساير مكتبها پناه برده‌اند و اين عده را ما معتقديم با پياده شدن اسلام به آغوش آن برمى‌گردند.

[بيشتر روزنامه‌ها در ايتاليا و فرانسه، امروز از خطر يك «جنگ داخلى» صحبت مى‌كنند و تصورشان اين است كه تنها راه حل سازش، انتخابات مجلس مشروطه، مراجعه به آراى عمومى، اميدواركننده است تا بتوان از برخورد بين مردمى كه به حرف شما گوش مى‌كنند و ارتش جلوگيرى كرد. آيا واقعاً شكاف بين ارتش و مردم وسيع است؟ در اينجا صحبت از كادرهاى بالاى ارتش كه در خدمت شاه هستند نيست‌]

- اولًا سازش با شاه يعنى سازش با يك فرد ظالم و خائن. و اين سازش، خود بزرگترين خيانت است كه هر گز در قاموس اسلام و يك مسلمان واقعى نمى‌گنجد. و در ثانى سازش از سياسيون در طول سلطنت اين دودمان با تجربه‌هاى تلخى در گذشته اتفاق افتاده است و ملت ايران امروز بيدار شده و اين فريب را هر گز نمى‌خورد. و آن دسته از مطبوعات كه صحبت از جنگ داخلى مى‌كنند بايد بدانند كه خيلى پيش از اين خود شاه براى خنثى كردن نهضت مردم ايران، دست به چنين تبليغاتى زده است و مردم را هميشه از تجزيه و تبديل آن به ايرانستان مى‌ترساند [١] و مى‌گفت كه مخالفين من مى‌خواهند ايران را به ايرانستان تبديل كنند. و اين صرفاً يك تهديد تو خالى است و ملت فريب آن را نمى‌خورد. و اما ارتش، شاه خوب مى‌داند كه به اين ارتش نمى‌تواند اميدوار باشد. اين روزها از ايران اخبار سرپيچى ارتشيان مى‌رسد. سربازها از سربازخانه‌ها فرار مى‌كنند. افسران جوان از اطاعت فرماندهان خود سرپيچى مى‌كنند. ارتشيان، جز يك عده معدود

[١] شاه در مصاحبه با امير طاهرى كه تحت عنوان «مصاحبه استثنايى با رهبر استثنايى» در روزنامه كيهان به چاپ رسيد، گفت: «تا من و ارتش و وطن‌پرستان هستيم، ايران ايرانستان نخواهد شد!».