چیزی نگاه نمی‌کنند، یعنی چیزی را نمی‌بینند غیر از خدا. چطور؟ این‌همه اشیاء در قیامت است، اشیاء هولناک و در مقابل اشیاء مسرّت‌بخش! اینها اهل توحیدند. آن گونه که کمَّلین اولیاء در دنیا بوده‌اند که فرمود: ما رَأیتُ شَیئاً اِلّا وَ رَأیتُ اللهَ قَبْلَهُ وَ بَعْدَهُ وَ مَعَهُ (به هر چه نگاه کردم اول خدا را و با او خدا را و بعد از او خدا را دیدم) در قیامت اهل ایمان چنین اند. اصلاً غیر از خدا نمی‌بینند. اگر عذاب می‌بینند باز خدا را در مظهر قهر می‌بینند، اگر نعمت می‌بینند خدا را در مظهر رحمت می‌بینند. اصلاً غیر از خدا چیزی نمی‌بینند. همه چیز می‌بینند و درعین اینکه همه چیز می‌بینند هیچ چیز غیر از خدا نمی‌بینند.

دلی کز معرفت نور و صفا دید به هر چیزی که دید اول خدا دید

یادی از استاد

یکی از اساتید بزرگ ما از استاد بسیار بسیار بزرگ خودشان[١] که مرد موحد کاملی بود مکرر نقل می‌کردند و مکرر از ایشان شنیدم؛ گفتند یک وقت در یک جلسه درس که عده‌ای بودند و توحید می‌گفت و واقعاً در توحید به همین مراحل رسیده بود، وسط توحید گفتن ناگهان یک نگاهی به اطراف کرد و در حالی که نگاه کرد اشکهایش هم در چشمش حلقه زد و این شعر را خواند :

هر جا که بنگرم تو پدیدار بوده‌ای ای نانموده رخ، تو چه بسیار بوده‌ای

این ]حالت[ در دنیا برای یک مرد کامل دست می‌دهد، در قیامت

[١] .]ظاهراً مقصود امام خمينی (ره) و استادشان مرحوم آيت‌الله شاه‌آبادی است.[